غزل شمارهٔ ۱۷۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درد و رنجی که احساس می‌کند می‌گوید. او برخلاف دارویی که به راحتی می‌انجامد، دردی بزرگ‌تر را تجربه می‌کند. شاعر به چرخش روزگار و مشکلاتی که از عشق و جدایی ناشی می‌شود، اشاره می‌کند و از عواطف عمیق خود سخن می‌گوید. او دلش تنگ است و از بی‌قراری و غم‌هایش سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر درباره دوستی و غم‌های آن تأمل می‌کند و حیرت می‌کند که چرا این حس عاطفی این‌قدر دردناک است.
مرا دردی است که از داروی راحت بیش می‌گرددفلک بیهوده بر گرد دکان خویش می‌گردد
هوش مصنوعی: من دردی دارم که حتی داروها هم نمیتوانند آرامم کنند، و در این حال، دنیا بهطور بیهوده دور دکان خود میچرخد.
ببین کز نشتر مژگان او بختم چه پیش آردکه موی بستر سنجاب نیش می‌گردد
هوش مصنوعی: به چشمان زیبا و با نگاهی که او دارد، سرنوشتم چه اتفاقاتی را رقم میزند، به طوری که حتی موهای بستر سنجاب هم به نیش و آزار درمیآید.
به نوعی دیده‌ام از گریهٔ بسیار نازک شدکه گر بر لاله و ریحان گشایم ریش می‌گردد
هوش مصنوعی: به نوعی مشاهده کردهام که از حد زیاد گریه، احساس من نرم و لطیف شده است، به طوری که اگر بر گلهای لاله و ریحان نگاه کنم، میتوانم بپندارم که به آنها آسیب میزنم.
دل گم‌گشته‌ای کو تا دگر در سینه باز آیدکه چون صف‌های مورم درد و غم در پیش می‌گردد
هوش مصنوعی: دل سرگردانی که آماده باشد تا دوباره شادابی را تجربه کند، مانند صف‌های در هم فشردهی مورچهها، درد و غم را به دوش میکشد و در چهرهاش نمایان است.
فلک چندان تُنُک‌مایه است تا این گرم بازاریکه یک جو عافیت گر بخشدم دل ریش می‌گردد
هوش مصنوعی: آسمان آنقدر بیثبات و ناپایدار است که حتی این بازار داغی که یک لحظه آرامش به من بدهد، دل شکسته و آشفتهام را به درد میآورد.
ندانم عرفی این غم دوستی را از کجا داردکه در دنبالهٔ غم‌های بیش از پیش می‌گردد
هوش مصنوعی: نمیدانم چرا این غم ناشی از دوستی، در دل عرفی پیدا شده است که دائما در پی غم‌های بیشتری می‌گردد.