غزل شمارهٔ ۱۷۴
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و پیچیده فردی می‌پردازد که در آن به مسائلی چون عشق، درد و فقدان اشاره می‌شود. شاعر از زخم خوردن در کوچه‌ای که مرهمی ندارد، و کشته شدن در شهری که تنها ماتم و غم وجود دارد، صحبت می‌کند. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که عشق و حکمت نمی‌توانند با یکدیگر همخوانی داشته باشند و عقلش را از جدل‌ها خاموش کرده است. در نهایت، از دشواری‌های عشق و غمی می‌گوید که برای او قابل تحمل نیست و به نوعی ناتوانی در نجات از این غم را توصیف می‌کند. این شعر تأکید دارد بر احساساتی که در دل انسان‌ها وجود دارد و نشان‌دهنده انسانی است که در جستجوی آرامش و افتخار است.
نخورم زخم در آن کوچه که مرهم باشدنشوم کشته در آن شهر که ماتم باشد
هوش مصنوعی: نباید در کوچه‌ای که درمانی برای درد نیست، آسیب ببینم و نباید در شهری که غم و اندوه حکمفرماست، بمیرم.
خجل آن کشته که چون تیغ کشد غمزهٔ دوستاحتیاجش به دم عیسی مریم باشد
هوش مصنوعی: کسی که در عشق دچار شکست شده و غمزههای محبوبش او را میزند، باید خجالت بکشد اگر به نجات و کمک الهی نیاز داشته باشد.
گفت و گوهای حکیمانه نیالاید عشق واگذارید که این نکته مسلّم باشد
هوش مصنوعی: عشق نیازی به بحث و جدلهای فلسفی ندارد؛ این موضوعی است که باید به آن توجه داشته باشید.
عقل را کرده ام از مغلطه خاموش، بلیخرقهٔ بی ادبان است که ملزم باشد
هوش مصنوعی: من از بهانهجوییها و نواقص عقلانی خاموش شدهام، بله، از آنجا که در واقع، لباس نادانی بر دوش همگان است که باید بر آن پایبند باشند.
عرفی از گریه نیاساید توفان، برخیزجم و کی نیست که او را غم عالم باشد
هوش مصنوعی: عرفی می‌گوید: توفانی که ناشی از گریه نیست، هرگز آرام نخواهد شد. بنابراین، ای جم و کی، برخیز و آماده باش؛ چون هیچکس نیست که از غمهای جهانی که در آن هست، بیخبر باشد.