غزل شمارهٔ ۱۷۵
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات و خواسته‌های عمیق انسان اشاره دارد. گویا شاعر در تلاش است تا آرزوها و انتخاب‌های خود را بیان کند و از زندگی و احساساتش سخن بگوید. او به دنبال تجربه‌های گرانبها و لذت‌های حقیقی است، همچنین به تضاد میان آرزوهایش و واقعیات موجود اشاره دارد. شاعر می‌خواهد که در انتخاب‌هایش آزادی داشته باشد و خود را از قید و بندهای محیط خود رها کند، اما در نهایت به تقدیر و بخت خود اشاره می‌کند که بر انتخاب‌هایش تأثیر می‌گذارد. در مجموع، این شعر بیانگری از جستجوی معنا و آرزوهای انسان در زندگی است.
تشنه ام رطل گران خواهم گزیدآتش آتش نشان خواهم گزید
هوش مصنوعی: من به شدت تشنه هستم و میخواهم چیزی سنگین و با ارزشی بنوشم. از شدت این تشنگی، حتی آتش را هم انتخاب میکنم.
جنت ار عرض متاع خود دهدانتعاش ابلهان خواهم گزید
هوش مصنوعی: اگر بهشت هم کالا و امکانات خود را به من ارائه دهد، من انتخاب میکنم که از آن بهرهمند شوم، حتی اگر نتیجهاش برای افراد نادان باشد.
گر به خون خوردن دهندم اختیارخون گنج شایگان خواهم گزید
هوش مصنوعی: اگر به من اختیار بدهند که چگونه بمیرم، من مرگ را انتخاب میکنم که به خاطر عشق و زیبایی باشد.
نفس اگر یوسف شود نیکو بودگرگ را یوسف به جان خواهم گزید
هوش مصنوعی: اگر نفس انسان به زیبایی و خوبی یوسف تبدیل شود، بسیار خوب خواهد بود؛ اما حتی اگر گرگ هم یوسف شود، من همچنان به جان این انتخاب راضی هستم.
گفته بودم چون بدین در شه شومبرتر از ملک کیان خواهم گزید
هوش مصنوعی: من گفتهام که وقتی به این درگاه داخل شوم، انتخابم چیزی بالاتر از سلطنت کیان خواهد بود.
آنچه بگزینم بگیرند ار ز من آنچه بستانم از آن خواهم گزید
هوش مصنوعی: هر چیزی که من انتخاب کنم، دیگران آن را قبول خواهند کرد و هر چیزی که از دیگران بگیرم، من خودم آن را انتخاب میکنم.
این ندانستم که از بخت زبونآنچه عرفی خواهد، آن خواهم گزید
هوش مصنوعی: من نمیدانستم که از سرنوشت نحس خود، هر آنچه که عرفی بخواهد، من باید انتخاب کنم.