غزل شمارهٔ ۱۹۴
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و نابسامانی‌های ناشی از عشق است. شاعر می‌گوید اگر به او اجازه ندهند که بر محبوبش بوزد یا زیبایی‌اش را ببیند، دلش از عشق می‌سوزد. او به رسم‌های ناپسند در گلستان عشق اشاره می‌کند که مانع از شکوفایی و زیبایی می‌شود. در اینجا به نوشیدن شربت یا زهر اشاره می‌کند که در زندگی عشق، همه چیز باید پذیرفته شود. او همچنین از تاثیر محیط بر عشق می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که عشق باید حفظ شود و اجازه ندهند عشق خشک شود. شاعر به معنویت و خلوص عشق اشاره می‌کند و بیان می‌دارد که نمی‌خواهد بیهوده در کوچه‌ها دنبال محبوب بگردد. در نهایت، او به پیچیدگی‌های عشق و زیبایی‌های آن اشاره می‌کند که بلبل عاشق از باغی جدا نمی‌شود.
گر باد شوم بر تو وزیدن نگذارندور حسن شوم روی تو دیدن نگذارند
هوش مصنوعی: اگر بخواهم همچون باد بر تو بگذرم، اجازه نمیدهند و اگر بخواهم زیبایی تو را تماشا کنم، اجازه نمیدهند.
تا سر زده شادی به دلم، سوخته عشقتاین سبزه ازین خاک دمیدن نگذارند
هوش مصنوعی: به محض اینکه شادی به دلم راه پیدا کند، عشق تو باعث شده که این سبزه از خاک زنده نشود.
این رسم قدیم است که در گلشن مقصودبر خاک بریزد گل و چیدن نگذارند
هوش مصنوعی: این سنتی قدیمی است که در باغی که هدفش شادی و زیبایی است، گلها بر زمین میریزد اما اجازه چیدن آنها داده نمی‌شود.
گر شربت و گر زهر، به لب چون رسد این جامباید همه نوشید، چشیدن نگذارند
هوش مصنوعی: اگر چه نوشیدنی ممکن است شیرین یا تلخ باشد، وقتی که این جام به لبان ما میرسد، باید همه آن را بنوشیم و نمیگذارند که فقط طعمش را بچشیم.
از تربیت آب و هوا در چمن عشقنخلی که شود خشک، بریدن نگذارند
هوش مصنوعی: اگر در محیطی مناسب و با شرایط مطلوب عشق و محبت پرورش یابی، حتی اگر گلی خشک شود، اجازه نمیدهند آن را قطع کنند.
ما معتکف کعبه نشینم که در ویبیهوده به هر کوچه دویدن نگذارند
هوش مصنوعی: ما در خانه خدا نشستهایم و اجازه نمیدهیم به دلایل بیهوده و بیهدف در کوچه‌ها بگردیم.
پیداست از آن حسن نظربازی عرفیکاین بلبل از آن باغ پریدن نگذارند
هوش مصنوعی: آشکار است که زیبایی و دلربایی عارفانه او باعث شده که این بلبل از آن باغ نتواند پرواز کند و جدا شود.