غزل شمارهٔ ۲۰۴ - عرفی

اهل معنی سر به صحرای درونم داده اندجلوهٔ شیرین نشان قد چونم داده اند

دیگران در انتعاش از نغمه و من در ملالوه چه ذوقی از نوای ارغنونم داده اند

بسته ام صد رخنه از دین بهر تعمیر حرمخشتی از بهر الصنم بهتر ز کونم داده اند

از تماشای درون بزم زارم بی نصیبرخصت نظاره گاهی از برونم داده اند

تاب زخم ناوک صیدافکنانش حیف نیستکز شکارستان دل صیدی زبونم داده اند

مژدهٔ افسون ز هاروتم پریشان تر کندمن که باطل نامهٔ سحر و فسونم داده اند

گر بنوشم آب حیوان، عیب گیرند و رواستمن که در طفلی به جای شیر، خونم داده اند

جاودان ماند به گرداب محبت تا ابداین بشارت عرفی از بخت زبونم داده اند