غزل شمارهٔ ۲۳۱
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره دارد و شاعر با الفاظی عاطفی و تصویری خواسته‌های قلبی‌اش را بیان می‌کند. او به احساسی که از آغوش و لبخند معشوق می‌گیرد اشاره می‌کند و از شور و اضطرابی که در وجودش ایجاد می‌شود صحبت می‌کند. شاعر به جنبه‌های مختلف عشق و وابستگی به معشوق اشاره کرده و حتی از ناتوانی‌اش در مقابله با احساسی که نسبت به او دارد، سخن می‌گوید. به‌طور کلی، شعر به تمایل به اسارت و زیبایی عشق معشوق می‌پردازد.
کرشمه دست در آغوش نوشخند تو بادغبار فتنه سراسیمهٔ سمند تو باد
هوش مصنوعی: حرکات زیبای دستانت در آغوش خندهٔ تو، باید به مانند گرد و غبار فتنهٔ اسب تو باشد.
دمی که آتش حسن تو شعله خیز شودهزار مردمک دیده ام سپند توباد
هوش مصنوعی: زمانی که زیبایی تو به اوج خود برسد، مانند شعلهای از آتش، هزاران پلک چشم من همچون مرواریدهای سوزان به تماشا خواهند ایستاد.
سری که حلقهٔ فتراک دست می افتدمروت است که گویند اسیر بند تو باد
هوش مصنوعی: اگر سر کسی در حلقهٔ فتراک بیفتد، نشانهای از مروت و انسانیت است که به او میگویند اسیر بند تو باشد.
به مدعی چه دعاهای بد نکردم، لیکدلم نداد که گویند اسیر بند تو باد
هوش مصنوعی: در مقابل مدعی، دعاهای بد و ناپسند زیادی کردم، اما دل من راضی نشد که بگوید من اسیر چنگال تو هستم.