غزل شمارهٔ ۲۳۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به تجربه خود از تنهایی و عدم وجود ارتباط با دیگران اشاره می‌کند. او و همراهانش در محلی به نام "دیر مغان" هستند و از نشانه‌های آرامش و دلخوشی خبری نیست. صحبت و تفکری در جمع وجود ندارد و تنها در آتشکده، نشانه‌ای از صمیمیت و عشق نمی‌بینند. حتی با وجود نعمت‌های ظاهری، لذتی واقعی حس نمی‌کنند و از دوری از محبوب و دلخواه خود احساس اضطراب و ناامیدی می‌کنند. او همچنین به نا آشنا بودن این وضعیت اشاره می‌کند و می‌گوید که این احساسات غریبه و ناآشنا به آن‌ها تحمیل شده است. در نهایت، شاعری به دنبال عشق و معنا در زندگی است و حس می‌کند که ارتباط واقعی با محبوبش از دست رفته است.
دوش در دیر مغان بودیم و کس با ما نبودگفت و گوها رفت و تشویش نفس با ما نبود
هوش مصنوعی: دیروز در میخانه مغان بودیم و هیچکس با ما نبود. صحبتها و نگرانیهای ما هم در آن لحظه وجود نداشت.
رو نکردیم از حرم یک بار در آتشکدهکز حریمش دامن خاشاک و خس با ما نبود
هوش مصنوعی: ما هیچگاه از حرم خارج نشدیم، حتی یک بار هم به آتشکده نرفتیم، چرا که در آنجا چیزی جز خاشاک و علفهای هرز با ما نبود.
صد قدم رفتیم دور از کوی او در پس حجاباضطراب یک نگاه بازپس با ما نبود
هوش مصنوعی: ما صد قدم از کوی او دور شدهایم، اما در پشت پردهی نگرانی، یک نگاه هم به ما نیفتاد.
نعمت فردوس بر ما ریختند، اما نشدکام لذت یاب، چون ذوق مگس با ما نبود
هوش مصنوعی: خداوند نعمت‌های زیادی را به ما عطا کرده، اما ما نتوانستیم از آن‌ها به طور کامل لذت ببریم، چرا که مانند مگس که فقط به شیرینیها توجه دارد، ما هم نتوانستیم زیباییها و لذتها را به درستی درک کنیم.
طایر خلدیم و ننشینیم از شاخی به شاخکز هوای دل دو صد دام و قفس با ما نبود
هوش مصنوعی: ما پرندگان بهشتی هستیم و نمیتوانیم از شاخهای به شاخه دیگر برویم، زیرا دل ما درگیر عشق و خواستههاست و به همین خاطر هر دام و قفسی بر ما تأثیر نمیگذارد.
عادت دل ما نمی دانیم، کاین نا آشناتا به ما بستند عهدش یک نفس با ما نبود
هوش مصنوعی: دل ما عادت کرده است که نمیداند این فرد نا آشنا که با ما پیمان بسته، یک لحظه هم در کنار ما نبوده است.