غزل شمارهٔ ۲۵۷
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و نلسون آورده شده است. شاعر از شوق و خوشی ناشی از لبان معشوق سخن می‌گوید و می‌گوید که دلش را غم و درد می‌خورد. او همچنین تأکید می‌کند که در سن و سال پیری نباید ناامید شود، زیرا زندگی هنوز می‌تواند شیرین باشد. دل آشفته شاعر از بلاهت بخت شکایت دارد و احساس می‌کند که باید به دنبال خوشی و لذت‌های زندگی باشد، مانند پروانه‌ای که از پرواز لذت می‌برد. در نهایت، به این نکته اشاره می‌کند که اکنون زمان تغییر است و باید از زندگی و شادی‌های جدید بهره‌مند شد.
جان ز شوق لبت شکر خایددل به دندان غم جگر خاید
هوش مصنوعی: روح من به شوق لبهایت شیرینی میگیرد و دل برای درد و غم، دندانتکانی می‌کند.
ظن پیری مبر که نغمهٔ کامبخت بر آب و دیر تر خاید
هوش مصنوعی: نگران پیری و سالخوردگی نباش، چرا که خوشبختی و شادی ممکن است به زودی به سراغت بیاید.
دل آشفته بخت من تا چندجای انگشت نیشتر خاید
هوش مصنوعی: دل نگران و پریشان من تا چه زمانی درد و رنج میکشد؟
آن که گیرد مزاج پروانهشعله چون میوه های تر خاید
هوش مصنوعی: کسی که می‌تواند حال و هوای پروانه را در آتش به دست آورد، مانند میوههای تازه است.
بس که یابد حلاوت از پروازطائر شوق بال و پر خاید
هوش مصنوعی: به خاطر اینکه پرندهی اشتیاق به پرواز میرود، شیرینی زیادی به دست میآورد و بال و پر خود را برای این پرواز رها می‌کند.
لب شادی مکید یک چندیعرفی اکنون لب دگر خاید
هوش مصنوعی: مدتی لبخند و شادی را تجربه کردهام، اکنون نوبت به حس و حال جدیدی رسیده است.