غزل شمارهٔ ۲۶۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی تجربه‌ی عمیق و پرشور عشق و تأثیر آن بر انسان است. شاعر به توصیف حالت‌های مختلف عاشقی می‌پردازد و می‌گوید که عشق به گونه‌ای است که فرد را از خود واقعی‌اش دور می‌کند و دچار عیب‌پیشگی می‌سازد. اشاره به قدرت عشق، امید و زیبایی‌ها همچنین مقایسه‌ای میان عشق و تقوا وجود دارد که نشان می‌دهد در رویارویی با عشق، تقوا و زهد اهمیت کمتری پیدا می‌کنند. در نهایت، شاعر به تنهایی و دردهای ناشی از عشق اشاره می‌کند و از ناشناسی که در زمان مرگ ممکن است دستش را بگیرد، می‌ترسد.
کسی کو در تب عشق تو نبض خویشتن گیردز عیب خود پرستی ، هر زمان، بر مرد وزن گیرد
هوش مصنوعی: کسی که در شوق و اشتیاق عشق تو تمام وجودش را احساس کند، هر لحظه از خودخواهی و عیبجویی خود دوری میجوید و بر روی حقیقت زن و مرد تمرکز می‌کند.
دم عیسی بخنداند گل امید صیادیکه در فصل بهاران دام او مرغ چمن گیرد
هوش مصنوعی: در لحظهای که عیسی (پیامبر) زندگی و امید را به گلها می‌دهد، صیادی که در بهار منتظر است، میتواند با دامی که انداخته، پرندهای را از چمنها به دام بیندازد.
مه کنعان به خواب است ، ای صبا، بر برهمن بگذرکه گرگی ناگهان دنبال بوی پیرهن گیرد
هوش مصنوعی: ماه کنعان در خواب است، ای نسیم، از کنار برهمن بگذر؛ زیرا که ممکن است گرگی ناگهان بوی پیراهن را بگیرد.
از آن با عشق هرگز التفاتی نیست تقوا را که عاشق نکته با زاهد به کیش برهمن گیرد
هوش مصنوعی: عشق حقیقی به هیچ چیزی جز خود عشق توجه ندارد و برای عاشق، تقوا یا پرهیزکاری اهمیتی ندارد؛ زیرا او درکی عمیقتر از زاهدان دارد که فقط به ظاهر دین و دنیا مینگرند.
زدم در گوشه ای تنها، که ریزم خون خود عرفی مبادا وقت مردن ناشناسی دست من گیرد
هوش مصنوعی: در گوشهای گوشهنشین شدهام تا در تنهایی خود، خونم بریزد و نگذارم در لحظهی مرگ کسی ناشناس به کمک من بیاید.