غزل شمارهٔ ۲۶۵
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق و درونی شاعر اشاره دارد. شاعر از تجربیات معنوی و روحانی‌اش سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که حتی در سختی‌ها و غم‌ها نیز، دیگران او را می‌شناسند و درکنار او هستند. او به نوعی از تنهایی و عدم درک عمیق دیگران از غم‌هایش ابراز نارضایتی می‌کند و در عین حال به ارتباط نزدیکتر و عمیق‌ترش با حقیقت و معنویت اشاره دارد. همچنین در اشاره‌ای به دشمنان و دوستان، نشان می‌دهد که غم دوستانش از غم خود او فراتر می‌رود.
اهل معنی دوش بر دوش عقولم دیده اندچون دعای خویش بر عرش قبولم دیده اند
هوش مصنوعی: دیروز اهل معرفت مرا در برابر عقلهایم مشاهده کردند و مانند دعایی که بر عرش مورد قبول است، به من نگاه کردند.
آشنایی شان به من واپستر از بیگانگیستبس که ارباب حقیقت بوالفضولم دیده اند
هوش مصنوعی: آشنایی آنها با من بیشتر از فاصلهای که با بیگانهها دارم است، زیرا کسانی که به حقیقت آگاهند، درباره من نظراتی دارند که نشان می‌دهد به خوبی من را می‌شناسند.
غم هلاکم کرد و کس غمگین نمی داند مرابس که در ایام آسایش ملولم دیده اند
هوش مصنوعی: غم و اندوه باعث از بین رفتن من شده است، اما کسی در اطرافم از حال من خبر ندارد. به قدری در روزهای آرامش بیمیل و خستهام که دیگران فقط من را در آن حال دیدهاند.
دشمنان، عرفی، ز بس غمگین تراند از دوستانتا تمناهای نومید از حصولم دیده اند
هوش مصنوعی: دشمنان از دوستان غمگینترند؛ زیرا آنها ناامیدی و آرزوهای بینتیجه من را مشاهده کردهاند.