غزل شمارهٔ ۲۷۶
هوش مصنوعی: این شعر حاکی از اندوه و حسرت شاعر است که از چشمش اشک می‌ریزد و از هر مویی شکایت می‌کند. او در دلش احساس خلد و بهشت دارد، اما به حدی عبادت در او به کفر می‌انجامد. شاعر به عشق و محبت اشاره دارد و از دل بی‌احساس و بی‌آبرویی سخن می‌گوید. همچنین از لذت‌های زخم‌های عاطفی صحبت می‌کند و هشدار می‌دهد که از دعاهای پرآتش دوری کند، زیرا پاسخ این دعاها می‌تواند خطرناک باشد. در نهایت، او به این نکته اشاره دارد که زمان فرصت باعث بروز سخنان دلش می‌شود.
ز چشمم آب حسرت می تراودز هر مویم شکایت می تراود
هوش مصنوعی: از چشمانم اشک حسرت می‌ریزد و از هر مویی که دارم، نقصی و شکایت بیرون میآید.
چنان در دل خلد گاه نمازمکه کفرم از عبادت می تراود
هوش مصنوعی: به قدری در دل بهشت نمازم را با عشق و شوق میخوانم که گویی در این عبادت، به انکار ایمان و کفر نزدیک میشوم.
زهی بی آبرو آن دل که از ویبه کاویدن محبت می تراود
هوش مصنوعی: دل بی آبرو و بی حیثیتی است که محبت را از محبت کردن جدا میداند و از آن به دست نمیآورد.
بگو تیغ از چه شربت آب دادیکه از هر زخم لذت می تراود
هوش مصنوعی: بگو چرا با آن شربت شیرین، تیغ را به جانم زدی که از هر زخمی که میزنم، حس لذت و شادی به من می‌دهد؟
حذر کن زین دعای آتش آلود کزین چشمه اجابت می تراود
هوش مصنوعی: مواظب باش از دعاهایی که با حرارت و شور و شعف بیان میشوند، زیرا این دعاها از چشمهی اجابت و پاسخ خواهشها سرچشمه میگیرند.
تراود از دل عرفی سخن هاولی هنگام فرصت می تراود
هوش مصنوعی: از دل عرفی، سخنهای زیادی به وجود میآید، اما تنها در زمان مناسب و لازم است که به زبان میآید.