غزل شمارهٔ ۳۳۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات عمیق خود از عشق و غم می‌پردازد. او می‌گوید که اگر حتی یک قطره از سبو بریزد، آماده است که بال فرشته‌ای را زیر آن فرش کند. او از امید سخن می‌گوید که باید در دل پنهان بماند تا اشک‌های غم از چشمانش بریزد. همچنین، حتی پس از مرگش، اگر خاک بر او فشار بیاورد، هنوز هم دلش خون می‌ریزد و آب رو از عشق او جاری می‌شود. عشق را به چیزی ارزشمند تر از آب حیات می‌داند و در نهایت، از درد و بی‌خبری خود می‌نالد و می‌خواهد که اشکی از چشمانش بریزد.
گر نیم قطره ز دهان سبو چکدبال فرشته فرش کنم که بر او چکد
هوش مصنوعی: اگر یک قطره از دهان پیاله بریزد، من فرش را زیر پای فرشته‌ای میگسترم که بر آن قطره بریزد.
امید را بکُش، به نهانی، که تا ابداشگ مصیبت از مژهٔ آرزو چکد
هوش مصنوعی: امیدت را از بین ببر، به صورت مخفی، تا همیشه اشک‌های غم از چشمان آرزوهایت بریزد.
بعد از هلاک گر بفشارند خاک منهم خون دل تراود و هم آب رو چکد
هوش مصنوعی: اگر بعد از مرگ من خاکم را بفشارند، هم خون دل من جاری می‌شود و هم آب چشمانت می‌ریزد.
آن تشنگی به عشق فروشم که تا ابدآب حیات از دم شمشیر او چکد
هوش مصنوعی: من آن اشتیاق به عشق را میفروشم که تا همیشه، آب حیات از تیغ او بریزد.
عرفی درآ به نوحه که بسیار بی غممباشد ز دیده قطرهٔ اشکی فرو چکد
هوش مصنوعی: بیایید به نوحه و ناله بپردازیم، زیرا من در دل بسیار غمگین هستم و از چشمانم اشکی به آرامی میچکد.