غزل شمارهٔ ۳۳۵
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان احساسات عمیق خود در مورد عشق و جدایی می‌پردازد. او در ابتدا از دوری و غم ناشی از آن صحبت می‌کند و به ناامیدی و دل‌تنگی خود اشاره می‌کند. با وجود این، امیدوار است که روزی غم و اندوه از میان برود و "وصل" دوباره امکان‌پذیر شود. شاعر همچنین بر این نکته تأکید دارد که اگر چه زمان سخت و دشوار است، اما به تدریج شرایط بهبود خواهد یافت و عشق دوباره تجلی پیدا خواهد کرد. در نهایت، شاعر دعوت به حضور می‌کند و می‌گوید که آتش عشقی که به دنبالش است، در دلش زبانه می‌کشد و روزی شعله‌ور خواهد شد.
سرم ز وصل نهانی بلند خواهد شدزمانه از گل و خس نخل‌بند خواهد شد
هوش مصنوعی: روزگاری خواهد آمد که سرم از وصال محبوبم به آسمان خواهد رسید و دیگر گل و گیاهانی که در دامن زمین هستند، اهمیت نخواهند داشت.
کسی که نوحه نکردی به ماتم دل تنگحریص زمزمه و هرزه‌خند خواهد شد
هوش مصنوعی: اگر در دل خود برای غم و سوگواری تضییق و ناراحتی احساس نکردی، در آینده با خوشی و خندههایی بیمعنا و بیاساس روبرو خواهی شد.
مراد بر اثر غیر کو، مران شتابکه باز طالع ما ارجمند خواهد شد
هوش مصنوعی: مقصود این است که به خاطر تأثیرات دیگران، با عجله عمل نکن، زیرا ناگهان خوشبختی و سرنوشت خوب ما دوباره به سراغمان خواهد آمد.
به حیرتم ز غزال رمیدهٔ مقصودکه صید این دل کوته کمند خواهد شد
هوش مصنوعی: من حیرانم از غزال زیبای دلخواهی که اگر به دلم نزدیک شود، با تمام تلاشم برای به دست آوردن آن ناکام خواهم ماند.
به کوی غیر نماند وداع شربت کامکه ناگوارتر از زهرخند خواهد شد
هوش مصنوعی: در خیابان دیگری که جاودانه نشانی از وداع و درد شربت کام نیست، تنها زهرخند و تلخی میماند که از آن بدتر نخواهد بود.
لبم دهد مگسان امید را مژدهکه زهرخند با نوشخند خواهد شد
هوش مصنوعی: لب من به مگسان امید میدهد که خندهی تلخ به شیرینی و شادی تبدیل خواهد شد.
ز عود قافیه غم نیست در میان غزلکه یار چون یپسندد پسند خواهد شد
هوش مصنوعی: حضور غم در شعر به خاطر عود و بوی خوش آن نیست، بلکه چون محبوب این را بپسندد، همه چیز به میل او خواهد بود.
بیا کلیم که آن آتشی که می‌طلبیکنون ز سینهٔ عرفی بلند خواهد شد
هوش مصنوعی: بیا ای کلیم، آتشی که به دنبالش هستی، حالا از دل عرفی بلند خواهد شد.