غزل شمارهٔ ۳۴۰
هوش مصنوعی: این شعر به احساس حسرت و نگرانی شاعر اشاره دارد که مبادا دیگران به زیبایی‌ها و جذابیت‌های او دست پیدا کنند. او از زاغان و مگس‌ها به عنوان نمادانی برای افرادی که به اعمال ناشایست می‌پردازند، یاد می‌کند و از "گل" می‌خواهد که راه خود را تغییر دهد تا دیگران از زیبایی‌اش بهره‌مند نشوند. علاوه بر این، شاعر به ارتباط بین زیبایی و وجود شخصیت‌های بزرگ مانند خضر و مسیحا اشاره می‌کند و بیان می‌کند که باید صبر کرد تا جان انسان به لب برسد تا از چشمه حیات بهره‌مند شود. در نهایت، او به ارزش شعر خود تاکید می‌کند و می‌گوید که هر بخشی از دیوانش که باشد، ارزشمند است.
حیف است که دستی به نمکدان تو یابندزاغان هوس را، مگس خوان تو یابند
هوش مصنوعی: دردناک است که پرندگان سیاهدل به نمکدان تو دست پیدا کنند و وسوسهانگیزانی مانند مگس بر تو بخوانند.
ای گل ز صبا راه بگردان که مبادامرغان به نسیمش ره بستان تو یابند
هوش مصنوعی: ای گل، از نسیم صبح فاصله بگیر تا مبادا پرندگان به بوی تو attracted شوند و به سراغت بیایند.
باید که رسد جان به لب خضر و مسیحاتا قطرهٔ از چشمهٔ حیوان تو یابند
هوش مصنوعی: انسان باید در جستجوی معانی عمیق و زندگیبخش باشد و برای رسیدن به حقیقت و معنای واقعی زندگی، حتی به مرزهای خستگی و ناامیدی برسد. تا زمانی که این تلاش صورت نگیرد، نمیتوان به بالاترین و بهترین حالتها نائل آمد.
آن فتنه که در خون کشد آشوب قیامتدر سلسلهٔ زلف پریشان تو یابند
هوش مصنوعی: آن درد و شکافتی که میتواند بر اثر آن روز قیامت به پا شود، از غشای پیچیده و پریشان موهای تو سرچشمه میگیرد.
چون شعر تو عرفی نگزینند؟ که عالی استهر بیت که در صفحهٔ دیوان تو یابند
هوش مصنوعی: شعر تو به قدری زیباست که اگر بخواهند شعری برگزینند، آن شعر را از دیوان تو انتخاب میکنند، زیرا هر بیت از آثار تو عالی و ارزشمند است.