غزل شمارهٔ ۳۴۵
هوش مصنوعی: این متن شعری است از عرفی، که به حس و حال تازگی و شوق برای سفر به کعبه و زیارت می‌پردازد. شاعر از احرام بستن و تازگی عشق و عشق‌ورزی صحبت می‌کند و از نوشیدن شراب عشق و دل‌تنگی‌ها می‌گوید. او همچنین به تحولی معنوی اشاره می‌کند که در نتیجه پیروزی اسلام به وجود آمده است. در نهایت، شاعر از چشمه‌ای درون دلش سخن می‌گوید که مظهر عشق و شور زندگی است و به یاد روزهای سختی که گذرانده اشاره می‌کند. 전체적으로، شعر تجلی احساسات عمیق و معنوی شاعر نسبت به دینی تازه و عشق است.
بازم به طوف کعبه احرام تازه شدذوقم به بوسه های لب جام تازه شد
هوش مصنوعی: دوباره با شوق و شعف راهی کعبه شدهام و احساس جدیدی دارم، گویی با هر بوسهای به جامی تازه و زنده دست یافتهام.
گشتیم باز می کش و ارباب شید راآئین طعن وشیوهٔ دشنام تازه شد
هوش مصنوعی: ما دوباره به سراغ میکش و ارباب شید رفتیم و دیدیم که روشها و شیوههای توهین و ناسزا گفتن تازه و جدید شده است.
ذوقم نمانده بود ز خونابه های تلخاینک حلاوت همه در کام تازه شد
هوش مصنوعی: حس شادی و لذت من از تلخیها و دردهای گذشته دیگر باقی نمانده بود، اما حالا با تجربه جدیدی که به دست آوردهام، همه چیز شیرین و دلپذیر شده است.
زنار را نیابت تسبیج می دهم ای اهل شرع، مژده، که اسلام تازه شد
هوش مصنوعی: من به جای زنار، تسبیح را به شما میدهم، ای اهل دین! بشارت بدهید که دین اسلام دوباره زنده و تازه شده است.
می جوشد از درون دلم چشمه چشمه خونتوفان نوح را دگر ایام تازه شد
هوش مصنوعی: از درون دلم چشمه‌ای از احساسات و عواطف جاری است، که نشاندهندهی التهاب و هیجانهای جدیدی است که مانند سیل نوح، دوباره در زندگیام ظاهر شده است.
عرفی بسی به تشنه لبی عمر باختیمکز دُرد و صاف ساقی ام انعام تازه شد
هوش مصنوعی: ما زمان زیادی را در حالی که تشنه بودیم، از دست دادیم و به یاد میآوریم که با نوشیدنیهای خوشمزه و صاف، فرصتهای جدیدی برای لذت و شادمانی به دست آوردیم.