غزل شمارهٔ ۴۰۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تجربه تلخ بیداد و سختی‌هایی که در زندگی کشیده، صحبت می‌کند و از آن لذت می‌برد. او به یاد عشق و علاقه‌اش کهی وجودش را پر کرده، خوشحال است و حتی در آستانه مرگ نگران است که بعد از او غم و ناکامی بقا پیدا کند. همچنین، شاعر به شهرتی که در دنیا برای عشق‌های ناکام وجود دارد، اشاره می‌کند و می‌گوید که مرگ هیچ‌گاه نمی‌تواند او را از یاد ببرد. در پایان، او به این نکته توجه می‌کند که قبلاً نمی‌دانسته که چگونه می‌توان به این احساسات عمیق دست یافت.
بحمدالله که جان دادم بدان تلخی ز بیدادشکه از من، تا قیامت، لذت آن می دهد یادش
هوش مصنوعی: خوشبختانه باید بگویم که جانم را در برابر ظلم و بیعدالتی او فدای کردم، زیرا این تجربه تلخ تا همیشه در یاد من خواهد ماند و لذت آن را حس خواهم کرد.
به راهش مشت خاکی از وجودم مانده و شادمکه نتواند ز بس گرمی به نزدیک آمدن بادش
هوش مصنوعی: در راه او تنها نشانهای از من باقی مانده است و خوشحالم که به خاطر گرمای وجودش، باد نتواند به او نزدیک شود.
دم مردن ز بیم آن دهد کامم که بعد از منکند ناگه غم ناکامی ام ره در دل شادش
هوش مصنوعی: در لحظهی مرگ، از ترس این که بعد از من چه بر سر آرزوهایم میآید، آرزوی خشنودی او را دارم که ناگهان غم ناکامیام دلش را پر کند.
مگو کز سلطنت پرویز شهرت یافت در عالمکه دارد در جهان مشهور هم چشمی فرهادش
هوش مصنوعی: نگو که پرویز به خاطر سلطنتش در دنیا معروف شد، زیرا او در حقیقت به خاطر عشق و دلباختگی فرهادش در جهان شناخته شده است.
نبود این تیز دستی ها اجل را پیش ازین عرفیمگر تعلیم ترک غمزهٔ او کرد ارشادش
هوش مصنوعی: این شعر به رابطه میان کندی سرنوشت و تأثیر آموزش و تربیت اشاره دارد. می‌گوید که اگر این مهارتهای خاص و تواناییها وجود نداشت، مرگ نمیتوانست زودتر از زمان معمول فرا برسد؛ مگر اینکه آموزش و راهنماییهای خاصی در زمینه عدم نگرانی و غمگینی به او داده شود. این به نوعی به اهمیت آموزش و آگاهی در زندگی و تأثیر آن بر سرنوشت اشاره می‌کند.