غزل شمارهٔ ۴۰۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از فراموشی احساسات و رابطه‌های خود صحبت می‌کند و به شکست بت‌ها اشاره دارد که نمادی از ترک خرافات و باورهای نادرست است. او از فرصت‌های از دست رفته و درد ناشی از ناتوانی در تغییر روحیه‌اش می‌گوید. همچنین بر این نکته تأکید دارد که اگر کسی می‌خواهد عیب‌های خود را بشناسد، باید به خود نگاه کند و در مقابل خود بنشیند. شاعر در نهایت خود را به عنوان گواهی بر حقیقت و واقعیت معرفی می‌کند، هم در زندگی و هم در مرگ.
از یاد برده ام روش مهر و کین خویشنسیان نشانده ام به یسار و یمین خویش
هوش مصنوعی: من روش عشق و دشمنی خود را فراموش کردهام و این فراموشی را در همه جا، در چپ و راست خود نشاندهام.
رفتم به بت شکستن و هنگام بازگشتبا برهمن گذاشتم از ننگ دین خویش
هوش مصنوعی: به سمت شکستن بت‌ها رفتم و هنگام برگشت، احساس شرم از دین خود را با برهمن در میان گذاشتم.
دردا که رفت فرصت و دهقان طینتمهر دم گلی دمانده در آب و زمین خویش
هوش مصنوعی: ای کاش فرصت ها از دست نرود و من که رنجورم، هر لحظه گلی در آب و خاک خودم باقی بماند.
نه بزم آسمان و یکی ذره در سماعدایم به کام دل نفشاند آستین خویش
هوش مصنوعی: نه در جشن آسمان، بلکه یک ذره در حالت شادی دائماً میتواند آرزوهای دل را محقق کند.
خواهی که عیب های تو روشن شود تو رایک دم منافقانه نشین در کمین خویش
هوش مصنوعی: اگر میخواهی نقاط ضعف و عیب‌های خودت برایت مشخص شود، بهتر است کمی در سکوت و با نگاهی منفعتطلبانه به خودت نگاه کنی.
من بندهٔ شهادتم اینک نگاشتمهم بر مزار عرفی و هم در نگین خویش
هوش مصنوعی: من به عنوان بندهٔ حقیقت، این نوشته را هم بر روی سنگ قبر عرفی و هم بر نگین انگشتم ثبت کردهام.