غزل شمارهٔ ۴۵۹
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و تأثیر چشم محبوب می‌پردازد. شاعر از احساسات عمیق خود در مواجهه با محبوب سخن می‌گوید و به کشش و جذابیت چشمان او اشاره می‌کند. گریه و شوق از دل شاعر برمی‌خیزد و به زعم او، چشم محبوب همچون گلشن و نور بر دل وی تأثیر می‌گذارد. در انتها، شاعر به وداع با محبوب می‌پردازد و احساساتش را در لحظه وداع با دل و چشمانش ابراز می‌کند.
چون خیالت گذر آرد به در مسکن چشمجوشش نور به هم در شکند روزن چشم
هوش مصنوعی: وقتی که خیال تو از در خانه چشمم عبور کند، نور به شکلی شگفتآور در درون چشمانم میشکند.
مشت سوزن به دلم زان مژه تا ریخته اندگریه از پارهٔ دل دوخته پیراهن چشم
هوش مصنوعی: دل من از آن مژهها که اشکریزان شده، مانند پیراهنی که از تکههای پاره دوخته شده، زخم و رنج فراوانی را احساس می‌کند.
از دلم تا به در دیده صد آتشکده ساختگریهٔ شوق که گلخن شد ازو گلشن چشم
هوش مصنوعی: از دل من تا درِ چشمم، صدها آتشکده ساخته شده است. اشک شوقی که از چشمانم ریخته، به قدری زیاد بوده که باعث سرسبزی و زیبایی چشمانم شده است.
در تماشاگه حسن تو به هنگام نثارسر به پیشانی خورشید زند خرمن چشم
هوش مصنوعی: در محلی که زیبایی تو را تماشا میکنند، در زمان نزدیک شدن به تو، سر را به پیشانی خورشید میزنند و چشمانشان به غلظت خرمن برکت و زیبایی تو خیره میشود.
عرفی امروز ببینم که بود بهر وداعگریه را دست در آغوش دل و گردن چشم
هوش مصنوعی: امروز عارف را ببین که برای وداع کردن با چشماش در آغوش دلش اشک میریزد و گردناش را به سر میکشد.