غزل شمارهٔ ۴۶۰
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به نقد زندگی و غم‌های موجود در آن می‌پردازد. او بیان می‌کند که انسان‌ها در دام مشکلات و دردها گرفتارند، اما به نوعی خود را تسلی می‌کنند. با وجود نارضایتی و شکایت از اوضاع، افراد تلاش می‌کنند تا به زندگی ادامه دهند. شاعر همچنین به عدم ثبات و زودگذر بودن مسائل اشاره می‌کند و می‌گوید که در این میان، امیدها و آرزوهای غیرواقعی ممکن است باعث سردرگمی شوند. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که کامیابی و دوستی با مشکلاتی همراه است و باید با صبر و شکیبایی به آن‌ها نگاه کرد.
ما نقد را ز جمله به غماز داده ایمدر دام هر چه آمده پرواز داده ایم
هوش مصنوعی: ما از بین تمام چیزها، نقد و نظر خود را به کسی نشان دادهایم و اجازه دادهایم که هر چیزی که به ما رسیده است، پرواز کند و آزاد باشد.
بعد از هزار شکوه به غم دل نهند خلقما خویش را تسلی ز آغاز داده ایم
هوش مصنوعی: پس از هزار بار ناله و شکایت، مردم ما در دل خود غم را جا دادهاند و از آغاز کار، به خود آرامش دادهاند.
از بانگ طبل باز دل ما نمی رمدما کبک خود به چنگل شهباز داده ایم
هوش مصنوعی: صدای طبل باعث نمیشود که دل ما فرار کند؛ زیرا ما خود را به شهباز سپردهایم و دلمشغولیهای دیگر برای ما اهمیت ندارند.
مردم نهند در کف کوشش عنان خویشما دست خویش را به عنان باز داده ایم
هوش مصنوعی: مردم برای کنترل زندگی و سرنوشت خود تلاش و کوشش می‌کنند، اما ما دست خود را رها کردهایم و به سرنوشت خود بیتوجه هستیم.
ای وهم آبرو مده از کف، که بارهاالزام وسوسه به خرد باز داده ایم
هوش مصنوعی: ای خیال، آبرو و حیثیت را از دست نده، زیرا ما بارها بر اثر وسوسهها به خرد و فکر خود آسیب زدهایم.
عرفی به دوست کامی دشمن صبور نیستاین مژده اش به طالع ناساز داده ایم
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که به دوست کامیابی یا خوشبختی نمیرسد، چرا که دشمن همیشه صبور است و این نیکوئی را به سرنوشت ناهمگونش نسبت دادهایم.