غزل شمارهٔ ۴۶۱
هوش مصنوعی: این شعر به بیان agradeci (شکرگزاری) شاعر به خاطر تجارب و حالاتی که در طول زندگی گذشته، می‌پردازد. او از حلاوت وجود و لذت‌های شاداب هوشیاری سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که از دلمشغولی‌های دنیا گذشته و به عمق تفکر و معنا در زندگی رسیده‌اند. همچنین، شاعر اشاره می‌کند که رازهای درونی خود را در پرده‌ای از غفلت پنهان کرده‌اند و در این مسیر، به ناپایداری‌های زندگی توجه داشته‌اند. در پایان، شاعر اشاره می‌کند که در دنیای عدم، جایی برای بار اضافی وجود ندارد و او با تجربه‌های فراوان از شیرینی زندگی گذشته است.
صد شکر کز حلاوت هستی گذشته ایموز ذوق هوشیاری و مستی گذشته ایم
هوش مصنوعی: ما از شیرینی وجود خود قدردانی کردهایم و لحظاتی که در شورِ آگاهی و مستی سپری کردهایم را پشت سر گذاشتهایم.
ای خوشدلی مناز که ما از بساط عمردر روزگار باد پرستی گذشته ایم
هوش مصنوعی: ای دل شاد، ستیز نکن که ما از دامن زندگی در دوران پر از ناز و نعمت عبور کردهایم.
در راه راست گام به اندیشه می نهیماز بس که بر بلندی و پستی گذشته ایم
هوش مصنوعی: ما در مسیر درست با تفکر قدم برمیداریم، زیرا تجربه‌های زیادی از فراز و نشیبها داشتهایم.
راز درون پرده ز بیرون نوشته، لیکدایم به این صحیفهٔ مستی گذشته ایم
هوش مصنوعی: رازهایی که در دل دارم، به ظاهر مشخص نیستند، اما ما همیشه در حال گذراندن لحظاتی پربار و پرشور هستیم.
عرفی به راه روان عدم جای بار نیستتا تو کلاه گوشه شکستی، گذشته ایم
هوش مصنوعی: در مسیر زندگی ناپایدار، جایی برای بار و بار سنگین وجود ندارد. ما فراموش کردهایم که در این راه، حتی وقتی کلاهی برمیداریم، زمان و گذشته را پشت سر گذاشتهایم.