غزل شمارهٔ ۴۷۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و متناقض شاعر می‌پردازد. شاعر از شرمساری و عذرخواهی خود سخن می‌گوید و به تصاویری از آتش زدن عواطف، یادگارها و لحظات زندگی‌اش اشاره می‌کند. او آزادی و ارزش‌های معنوی را برمی‌افروزد و تضاد بین شادی و اندوه را تجزیه و تحلیل می‌کند. در نهایت، شاعر با تشبیه دوستانش به آینه، به بررسی زشتی و زیبایی انسان‌ها پرداخته و در عین حال شرمندگی خود را بیان می‌کند.
عفوت آوردم، دل شرمنده را آتش زدمخط آزادی نمودم بنده را آتش زدم
هوش مصنوعی: به خاطر اشتباهاتم، خودم را سرزنش کردم و برای رهایی از احساس گناه، به خودم آسیب زدم.
کاو کاو خانه کردم، جنس بی قیمت نبودشگر گفتم گوهر ارزنده را آتش زدم
هوش مصنوعی: با دقت و حوصله جستجو کردم، اما آنچه به دست آمد ارزشمند نبود. به جای آنکه به من چیزی گرانبها بدهد، بر اثر ناامیدی، آن چیزها را که به نظر میرسید ارزشمند باشند، نابود کردم.
خنده ار با گریه دیدم بر در رد و قبولگریه را مقبول خواندم، خننده را آتش زدم
هوش مصنوعی: اگر خنده را با گریه دیدم، تصمیم گرفتم که گریه را بپذیرم و خنده را کنار بگذارم.
بانگ هیهاتی ز دل بر داشتم کز گرمی اشمرده را بیدار کردم، زنده را آتش زدم
هوش مصنوعی: از درونم صدای هیهات بلند شد که به خاطر شدت آن، مردهای را به زندگی آوردم و به زندهای آسیب زدم.
دیده از مقصود بستم، چشمهٔ لذت گشودخان و مان طالع فرخنده را آتش زدم
هوش مصنوعی: چشمم را از هدف بستم و به جای آن لذت را کشف کردم. خانه و زندگیام را به خاطر خوشبختیام به آتش کشیدم.
دوستان را تا شدم آیینه دار از خوب و زشتمو به موی عرفی شرمنده را آتش زدم
هوش مصنوعی: وقتی که دوستانم را به خوبی و بدیها نشان دادم، به خاطر شرمساری از آنها، به خودم آتش زدم.