غزل شمارهٔ ۴۸۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عمیق خود نسبت به عشق و درد فراق سخن می‌گوید. او از حالت حیرت و غمگینی که ناشی از دوری معشوقش است، می‌نالد و بر این نکته تأکید می‌کند که هر لحظه با چشمانش شاهد گریه و رنج خود است. او همچنین به خشکی و خالی بودن دل و عدم وجود شادی در زندگی‌اش اشاره می‌کند و اعلام می‌کند که در absentia معشوق، تمام احساساتش به نوحه و گریه تبدیل شده است. در نهایت، او حس می‌کند که بدون حضور معشوق، زندگی‌اش بی‌محتوا و بی‌زندگی شده است.
تا کی دهم به دست تماشا زمام چشمفالی زنم که گریه بر آید بنام چشم
هوش مصنوعی: تا کی باید اجازه بدهم که دیگران بر من تسلط پیدا کنند و با نگاه کردن به من زندگیام را پیشبینی کنند؟ در حالی که وقتی به چشمهایم نگاه میکنند، فقط میخواهند گریه کنند.
ای گریه بی مضایقه از در درآ که منهر دم به خون دل بنویسم سلام چشم
هوش مصنوعی: ای گریهی بیامان، بیدرنگ به سراغ من بیا، زیرا من هر لحظه با درد دل و اشک، سلامی به چشمانم مینویسم.
از بس که حیرت آمد و بیگانگی فزودامشب خیال دوست نگردید رام چشم
هوش مصنوعی: به خاطر شدت حیرت و افزایش احساس بیگانگی، امشب تصور کردن دوست به سختی ممکن بود و چشمم نتوانست آن را به آسانی بپذیرد.
صد نوحه هست بر لب و نسپرده راه گوشصد گریه هست در دل و نشنیده نام چشم
هوش مصنوعی: بر لبها نوای غم و نالهای فراوان وجود دارد، اما گوشها به این صداها توجهی ندارند. در دل، اشک و اندوهی عمیق هست، در حالی که چشمان هیچ نام و نشانی از این احساسات را نشان نمیدهند.
عرفی فسرده چون نبود مجلسم که بازخالی است شیشهٔ دل و خشک است جام چشم
هوش مصنوعی: نمیتوانم مجلسی پر شادی و نشاط داشته باشم، چون دل من همچنان خالی و غمگین است، مانند شیشهای خالی و چشمی که از گریه خشک شده است.