غزل شمارهٔ ۴۸۹
هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و رنج عمیق شاعر می‌پردازد. او در حالی که بر سر ثروتی (گنج) نشسته، به فقر و بیچارگی معروف است. احساس می‌کند در ظاهر نور و روشنایی ندارد و دردهایش همچنان باقی هستند. شاعر در جستجوی وصل و دیدار است و در این مسیر، شوقی در دلش حس نمی‌کند. همچنین به دیگران می‌گوید که دلی آرام و تسلی ندارد، چرا که زخم‌های عمیقش هنوز بهبود نیافته‌اند. در پایان، ادعا می‌کند که او یک کتاب زنده از عشق و عرفان است و نسبت به دیگران باید با احتیاط و احترام برخورد شود.
نشسته بر سر گنج به فقر مشهورمنهفته در ته دامن چراغ بی نورم
هوش مصنوعی: من در حالی که بر ثروتی بزرگ نشستهام، اما به فقر معروف هستم و در زیر دامنم، چراغی که هیچ نوری ندارد، پنهان است.
مسیح تا دم آخر فسون دمید و هنوزبه صد جراحت روز نخست رنجورم
هوش مصنوعی: مسیح تا لحظه آخر سعی کرد که معجزهای کند و هنوز هم با صد زخم و جراحت از روز اول، احساس درد میکنم.
چنان به خواهش دیدار رفته ام شب وصلکه شوق هم به تقاضا ندیده در طورم
هوش مصنوعی: من آنقدر برای دیدار تو مشتاق هستم که حتی شوق و عطشم هم به انتظار نشسته و درخواست نمی‌کند که برسم به تو.
گمان مبر که دلم را توان تسلی دادکه نا رسیده تر از زخم های ناسورم
هوش مصنوعی: به خودت گمان نکن که میتوانی دلم را آرام کنی؛ چون جراحتهایم به قدری عمیق و شدید است که هنوز بهبود نیافته‌اند.
مکن به صورت دیوار نسبتم، عرفیکه من کتابهٔ محراب بیت معمورم
هوش مصنوعی: به این معنی است که به ظاهرم نگاه نکن و فقط به ظواهر بسنده نکن، چرا که در واقع، من همانند کتابی معنوی و پر از اطلاعات هستم که درون یک مکان مقدس قرار دارد.