غزل شمارهٔ ۵۱۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات عمیق و پیچیده خود می‌پردازد. او می‌گوید که با وجود دردها و غم‌ها، ظاهراً لبخند می‌زند و به مرهمی برای زخم‌ها تبدیل شده است. عشق را متهم می‌کند که نباید به رسوایی‌اش دل خوش کند، زیرا آنها به زعم خود، ناموس عشق را زیر پا گذاشته‌اند. همچنین به جنون و آشوب در بزم اشاره می‌کند و از نگرانی‌هایش درباره راز و رمزهای عشق و زخم‌های پنهان سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که شادی واقعی نمی‌تواند از این باده غم که در دست دارد، حاصل شود و آن را به یک جام خالی تشبیه می‌کند.
به لب داغ چو با خنده به مرهم زده ایمطعن شادی به دل سوخته از غم زده ایم
هوش مصنوعی: ما با لب خندان، به درد دل خود مرهم میزنیم، در حالی که به دل سوخته و غمگین، طعنه شادی میزنیم.
دل به رسوایی ما خوش مکن ای عشق که ماطبل ناموس تو بر بام دو عالم زده ایم
هوش مصنوعی: ای عشق، به دل خود خوش نکن که ما رسواییمان را در پیش همه دنیا به نمایش گذاشتهایم و بیرحمانه ناموس تو را فریاد زدهایم.
بزم مقصود بچینید کز آشوب جنونصد ره این بزم فروچیده و برهم زده ایم
هوش مصنوعی: محفل و مانوس بودن با حقیقت را آماده کنید، چون که از شدت دیوانگی، بارها این محفل را به هم ریخته و فروپاشیدهایم.
برو ای غیر که خاموش لبان می دانندکه بر این رشته گره بهر که محکم زده ایم
هوش مصنوعی: برو ای غریبه که ساکت بودن دهانها را میفهمند، ما در این مساله گرهای را محکم زدهایم.
مژده ای زخم که ناموس کلیدش گم کردقفل الماس که ما بر در مرهم زده ایم
هوش مصنوعی: خبر خوش این است که زخم ما اکنون در حال بهبود است، چرا که بر درِ آن زخم دارویی را قرار دادهایم که به مانند قفل الماس، محکم و تاثیرگذار است.
عرفی از بادهٔ غم نشإ ی شادی مطلباین نه جامی است که در انجمن جم زده ایم
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که شادی و سرور واقعی را نمیتوان از نوشیدن شراب غمگینی به دست آورد. در واقع، آنچه که ما در جمع دوستان و در میخانهها تجربه میکنیم، تنها یک توهم و ظاهرسازی است و به عمق شادی واقعی نمیرسد.