غزل شمارهٔ ۵۱۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره حال دل و وضعیت عاطفی جمعی از افراد است که به خاطر دوری یا دردی از محبوبشان دچار پریشانی و غم هستند. آنها خود را محرم درد محبوب می‌دانند و در کنار هم این غم را تحمل می‌کنند. شاعر به دنبال یک عارف یا دانایی می‌گردد که وضعیت عشقش را بیان کند، چرا که آنها دیوانه‌وار از عشق او در حرکتند و آن را درک می‌کنند. در نهایت، احساسات عمیق و درد مشترک این جمعی از عاشقان به تصویر کشیده شده است.
دلی داریم و ما جمعی پریشان از غم اوییمکه می میرد برای درد و ما در ماتم اوییم
هوش مصنوعی: ما دلی داریم پر از غم و ناراحتی که به خاطر او در درد و رنج هستیم و در واقع در سوگ او به سر میبریم.
به این آمیزش و این محرمی گر تو به دیداریمکن بیگانگی غم، که ما هم محرم اوییم
هوش مصنوعی: اگر تو با این پیوند و این دوستی به دیدار نیایی، غم و بیگانگی را احساس نکن؛ زیرا ما نیز از دوستان و رازداران او هستیم.
اگر با مرد غم باشیم، تاب آریم این غم راکه ناشایسته ای چند، آرزومند غم اوییم
هوش مصنوعی: اگر با کسی که غمگین است همراهی کنیم، میتوانیم این غم را تحمل کنیم. حتی اگر خیلی ناراحتکننده باشد، ما آرزو داریم که غم او را به دوش بکشیم.
بجو فرزانه ای عرفی، که گوید حالت عشقتکه ما دیوانه کان هرزه گرد عالم اوییم
هوش مصنوعی: به دنبال فردی دانا و عاقل باش که بتواند درباره احساس عشق و حال و روز ما که همچون دیوانگان در جستجوی عالم و معشوق سرگردانیم، صحبت کند.