غزل شمارهٔ ۵۷۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساساتی عمیق از غربت و فقدان اشاره دارد. او از محبوبش می‌گوید که حتی در وطن هم احساس غربت می‌کند و به سوی مرگ می‌رود. او ارزش و بهای محبوبش را ستایش می‌کند و از اینکه او به ختن (سرزمین خود) برمی‌گردد، ابراز تاسف می‌کند. در شعر، شاعر به عزت و مقام محبوبش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که او با وجود زیبایی و محبوبیت، به سوی ناامیدی و مرگ می‌رود. همچنین به یادآوری لحظات عاطفی و عاشقانه، و تاثیرات عمیق آن بر روح و روانش اشاره دارد. در نهایت، شاعر به خلوت روحی و ذهنی محبوبش اشاره می‌کند که گویی او را به دوری از خود می‌کشاند.
نه از غربت اندر وطن می رویز دنبالهٔ مرگ من می روی
هوش مصنوعی: در وطن هم که زندگی میکنی، احساس تنهایی و دوری میکنی، و مدام در حال فرار از سایههای مرگ من هستی.
بهای تو ای نافه خود کم نبودکه برگشته سوی ختن می روی
هوش مصنوعی: تو ارزش زیادی داری و این که به ختن باز میگردی، به معنای آن نیست که از ارزش تو کاسته شده است.
نه کم عزتی، ای دُر آخر، چراز تاج سرم در عدن می روی
هوش مصنوعی: ای گوهر گرانبها، چرا از تاج سرم در بهشت عدن دور میشوی؟ تو که مقام و ارزش بالایی داری، نباید از من فاصله بگیری.
که دستار، ای گل، به یاد تو بستکه مشتاق وار از چمن می روی
هوش مصنوعی: دستار از روی شوق و یاد تو به سر کردهام، ای گل، زیرا تو چنان به زیبایی از میان گلها میروی که دل هر عاشقی را مجبور به یادآوری میکنی.
چه مشتاقی ای تن به سوی لحدکه ناشسته اندر کفن می روی
هوش مصنوعی: ای بدن، چقدر با اشتیاق در مسیر قبر حرکت میکنی در حالی که هنوز پاکیزه نشدهای و در کفن قرار داری.
خیالی که عرفی خلد در دلتکه بی موجب از خویشتن می روی
هوش مصنوعی: در دل تو خیالی وجود دارد که به بهشت شباهت دارد و بدون هیچ دلیلی از خودت دور میشود.