غزل شمارهٔ ۵۷۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و شوق به محبوب است. شاعر از معشوق می‌خواهد که مانند شمعی با گرمی و روشنایی خود، قلب او را روشن کند و از داغ عشقش برافروخته‌تر باشد. او به معشوق می‌گوید که زیبایی‌اش را بیشتر نمایان کند و از چشمان مستش درس عشق را بیاموزد. همچنین شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که محبوب باید از دلتنگی و تیرگی دل دور باشد و از ویژگی‌هایش، مانند چشمانش که قلب‌ها را زخمی می‌کند، بهره‌برداری کند. در نهایت، شاعر ابراز می‌دارد که حتی اگر محبوب دشمن وفادار باشد، او باید در جفا و بلا انگیزی بیشتر از آنچه هست، عمل کند.
خوش آن گرمی ز شمع وصل مهرافروزتر باشیبر افروزی و داغ و در غمت جان سوزتر باشی
هوش مصنوعی: خوش به حال کسی که با روشنایی شمع عشق بهترین لحظات را سپری کند و بتواند در عشق بسوزد و در درد و غم، احساس عمیقتری داشته باشد.
برت افسانهٔ ما با نیاز آمیز تر تا کیز چشم مست خود خواهم که نا آموزتر باشی
هوش مصنوعی: تا چه زمانی تو را در داستان عشق خود به صورت نیاز و اشتیاق میپرورم، در حالی که از چشمان مست و شگفتانگیزت میخواهم که کمتر از آنچه هستی، بیاموزی و جلوهگر باشی.
چراغ حسن خود را بر فروز از آتش عشقمچو خواهی آفتاب من که عالم سوزتر باشی
هوش مصنوعی: اگر میخواهی که نور و روشنایی حسن و زیباییام را ببینی، باید آتش عشق من را روشن نگهداری؛ زیرا خواهان آنم که تو از خودم، روشنتر و داغتر باشی.
نگردد بوالهوس، ای تیر، آزرده دل از تومگر از ناوک مژگان او دلدوزتر باشی
هوش مصنوعی: ای تیر، کسی که دلش شکسته و هوسهایی پوچ دارد، نمیخواهد به تو برگردد، مگر اینکه تو بتوانی از نافههای چشمان او، دردناکتر به او ضربه بزنی.
چنین می خواهمت عرفی که هر چندان وفادشمنبلا انگیزتر می شد، جفا اندوزتر باشی
هوش مصنوعی: من میخواهم تو را به گونهای دوست داشته باشم که هر چه وفای تو بیشتر شود، من بیشتر از تو فاصله بگیرم و به تو ظلم کنم.