رباعی شمارهٔ ۴۱
هوش مصنوعی: در این چهار بیت، شاعر از تلخی‌ها و مشکلاتی که به دلیل تلاش برای کسب روزی (رزق) مواجه شده، سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که به دلیل گرسنگی و نیاز، به محتسب (ممیزی یا ناظر) شکایت کرده، و اليوم به فکر شکم خود و پر کردن آن است. در نهایت، شاعر به نوعی به وضعیت زندگی و قضاوت‌های محتسب اشاره می‌کند و نمایانگر چالش‌هایی است که در مسیر تامین معیشت وجود دارد.
صد تلخ شنیدم ز یکی رزق پرستجرمم چه، که همین دادمش جام به دست
هوش مصنوعی: من از کسی که به نعمت و روزی خود چسبیده، صد بار حرفهای تلخی شنیدم. حالا چه تقصیری دارم که به او گفتم جام را به دستش بدهم؟
دانی که همان محتسب گرسنه مستکامروز به لقمه اش دهن خواهم بست
هوش مصنوعی: میدانی که همان نگهبان قانون که خود گرسنه و مست است، امروز من میخواهم دهان او را با لقمهای پر کنم.