رباعی شمارهٔ ۶۵
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به تقابل معصیت و رحمت خداوند اشاره می‌کند. او از یک سو با گناهانی که کرده، احساس ناامیدی دارد و از سوی دیگر به عاطفت و محبت خداوند که به او امید و آرامش می‌دهد، اشاره می‌کند. همچنین به این نکته تاکید می‌کند که در سختی‌ها و عذاب‌های دنیا، محبت و دلسوزی خدا می‌تواند نجات‌بخش باشد و بهشت را در دل انسان‌ها زنده نگه دارد. به عبارت دیگر، عشق و رحمت الهی می‌تواند بر تلخی‌ها و زخم‌های زندگی غلبه کند.
با معصیتم که کرده ای امن کنشتبا عاطفتت که می برد آب بهشت
هوش مصنوعی: با گناهانی که انجام دادهام، بر من رحمت کن و با محبتت مرا به جایی برسان که بهشت را میسازد.
دوزخ همه عافیت چو دلسوزی خصمجنت همه زخم چون عشوهٔ زشت
هوش مصنوعی: دوزخ حتی در زمانی که آرامش به نظر میرسد، مانند دلسوزی دشمن است و بهشت، با زخمهایش مانند عشوههای زشت، گاهی فریبنده میشود.