رباعی شمارهٔ ۷۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به مفهوم درد و غم اشاره دارد. او میگوید که کسی که غم و اندوه زیادی را تجربه کند، در نهایت به جایی میرسد که بار این غم را بر دوش خود تحمل میکند، حتی اگر این بار او را به زیر زمین ببرد. شاعر نشان میدهد که گاهی اوقات غمهای دل به قدری سنگین میشوند که انسان را به دامان اندیشه و تفکر میکشند.
عرفی که قدم در دهن تیشه نهداز بس غم دل بر دل غم پیشه نهد
هوش مصنوعی: کسی که به خاطر غمهایش، تعهد و فداکاری را فراموش کند و در زندگیاش افسردگی را به خود راه دهد، در واقع به خود آسیب میزند و با این کار خودش را برای مشکلات بیشتر آماده میکند.
تا تحت الثری فرو شود، گر نه مدامبار دل خود به دوش اندیشه نهد
هوش مصنوعی: اگر به عمق زمین برود، در غیر این صورت همواره بار سنگین دلش را بر دوش تفکر حمل خواهد کرد.