رباعی شمارهٔ ۹۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ستایش و تمجید از مقام و بزرگی یک پادشاه می‌پردازد. او می‌گوید که نفسی که به مبارکی پادشاه می‌وزد، همچون باغی پر از نعمت خواهد بود و عمر او به گلستانی از بقا تبدیل خواهد شد. شاعر همچنین ابراز تاسف می‌کند که لب‌های آستانه دولت پادشاه به عنوان نشانه‌ای از احترام و ارادت، با لب‌های او بوسیده خواهد شد.
شاها نفسم باغ ثنا خواهد شدعمر تو گلستان بقا خواهد شد
هوش مصنوعی: ای پادشاه، جان من به مانند باغی پر از ثنای تو خواهد بود و عمر تو به مانند گلستانی پر از زندگی و جاودانی خواهد شد.
حیف از لب آستانهٔ دولت توکالوده به بوس لب ما خواهد شد
هوش مصنوعی: نباید از لب‌های آستانات بیاحترامی کرد، زیرا بوسههای لب ما به زودی به آنجا خواهد رسید.