تناجی
عرفی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۹۵

ای ملک غمت هر چه فرازست و فرودوز تیغ تو چاک صبر را جوش وجود
آن خال سیه نیست که از لطف جبینجای گرهٔ زلف تو گردیده کبود