رباعی شمارهٔ ۹۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات بیان می‌کند که عشق باعث شادی او شده و از مشکلات و نگرانی‌هایش رهایی یافته است. هر درد و رنجی که او داشته، به نوعی به زندگی‌اش معنا بخشیده و او را از خرابی به آبادانی رسانده است. در واقع، عشق، او را از بندگی عافیت آزاد کرده و به او روح و زندگی بخشیده است.
عشق آمد و از مژدهٔ غم شادم کردوز بندگی عافیت آزادم کرد
هوش مصنوعی: عشق به سراغم آمد و خبرهای غمناک را برایم خوشایند کرد، و از قید و بند زندگی راحتی، مرا رها ساخت.
هر موی مرا به یک جهان درد آراستچندان که خراب بودم آبادم کرد
هوش مصنوعی: هر یک از موهای من باعث شدهاند که دردی بزرگ به وجود بیاید، بهطوریکه در حالی که غمگین و ویران بودم، اکنون دوباره سرزنده و آباد شدهام.