رباعی شمارهٔ ۱۰۰
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به بیان احساسات عمیق خود می‌پردازد. او می‌گوید که در ندامت و دردی عمیق مرده‌اند، اما نه به‌سرعت و نه با شادی. غم و اندوه در دل آن‌ها پیچیده و هیچ چیز نمی‌تواند آن را تسکین دهد. بیان این احساسات به نوعی درگیری با شب و آرامش روحی را نشان می‌دهد.
مردیم که آه ما دل شب نگزددر جام رود می ای که مشرب نگزد
هوش مصنوعی: ما به خاطر ناراحتی و نالهامان میمیریم که دل شب در آرامش شبانهاش، زخم نخورد. ای می که شراب مینوشیم، تأثیر ما به آن نرسد.
مردیم ولی نه زود مردیم، نه شادغم دست به هم ساید و هم لب نگزد
هوش مصنوعی: ما از دنیا رفتیم، اما نه به طور ناگهانی، نه در حالی که شاد بودیم. غم و شادی به هم میپیوندند و لبخند نمیزنند.