رباعی شمارهٔ ۱۱۰
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر می‌گوید که دلش به عقل رجوع می‌کند و از او می‌خواهد که نیازهایش را برآورده کند. او از اینکه ممکن است به خاطر حسادت و ترحم در آینده، دچار عذاب شود، نگران است و در عین حال با آرزوهای خود برای دست‌یابی به بهشت و دوری از جهنم سخن می‌گوید.
زین گونه که دل به عقل زشتم طلبدوز بیت حرام در کنشتم طلبد
هوش مصنوعی: اینطور که دل از عقل چیزهای ناخوشایند میطلبد و از جایی که ناپاک است، خواستههایی دارد.
بیم است که از رشک و ترحم فردادوزخ نپزیرد و بهشتم طلبد
هوش مصنوعی: نگرانی وجود دارد که اگر فردا به خاطر حسادت و ترحم دچار عذاب نشود، به بهشت امیدوار شود.