رباعی شمارهٔ ۱۱۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به یادآوری حقیقت مرگ و ناچیزی زندگی می‌پردازد. او می‌گوید که وقتی زمان مرگ فرا برسد، همه چیز از جمله زیبایی‌ها و زرق و برق دنیا نیز از بین خواهد رفت. او با ذکر مثال کفن، به این نکته اشاره می‌کند که چه بسا پوشش‌های زیبا و ظاهری در برابر حقیقت مرگ بی‌معنا هستند، چون در نهایت، مرگ همه چیز را خواهد برد.
ای خواجه چو از تو مرگ جان خواهد برداسباب زمانه هم زمان خواهد برد
هوش مصنوعی: ای آقا، وقتی که مرگ از تو فاصله بگیرد، همه چیزهای دنیایی نیز با گذر زمان از تو دور خواهند شد.
پیچیدن تن در کفن دیبا چیستبگذار کفن، سگ استخوان خواهد برد
هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که وقتی انسانی به خواب ابدی میرود و در کفن پیچیده میشود، دیگر اهمیتی به این مسأله ندارد که چه لباسی بر تن داشته است. در واقع، در این دنیای فانی، مسائل و ظواهر ظاهری اهمیتشان را از دست میدهند و در نهایت، چیزهای پیش پا افتاده و بیارزش ممکن است بیشتر از این ظواهر مورد توجه قرار گیرند.