رباعی شمارهٔ ۱۲۲
هوش مصنوعی: شعر به توصیف شخصیت عرفی و منصور می‌پردازد. عرفی از نور و روشنایی صحبت می‌کند و به معنای عمیق زندگی اشاره دارد، در حالی که منصور به بی‌ادبی و وقاحت پرداخته است. به نوعی، گویا عرفی با نغمه‌ای شگرف، در مقابل بی‌ادبی منصور از ادب و آداب سخن می‌گوید.
عرفی لب معنی ام دم از نور زندآتش به نهاد شجر طور زند
هوش مصنوعی: عرفی با زبان عشق و حقیقت خود، شعلهای از نور و معنویت را به جان درخت طور میاندازد. این نور به مانند آتش در درون آن درخت میافروزد و جلوهای خاص به آن میبخشد.
منصور دم از بی ادبی می زد و منمرغ ادبم نغمهٔ منصور زند
هوش مصنوعی: منصور درباره بی‌ادبی صحبت میکرد و من، که نماد ادب و فرهنگ هستم، صدای او را به یاد میآورم.