شمارهٔ ۷ - نحوست طالع
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از ظلمتی در آسمان و بی‌عدالتی آن صحبت می‌کند که هیچ ستاره‌ای از آن دور نیست. او به امید اشاره می‌کند که سعی دارد آن را به سمت مثبت هدایت کند، زیرا از یأس و ناامیدی خبری نیست. همچنین، او به خوشبختی و سرنوشت خود اشاره می‌کند و می‌گوید که در زیر زمین، نهامی و خیالی از آب وجود ندارد.
عرفی بحیرت از فلک ظالمم کز اونجمی بهیچ دور عبورش باوج نیست
هوش مصنوعی: عرفی در حیرت است از آسمان ظالمی که هیچ ستاره‌ای نمیتواند از آن عبور کند و به اوج برسد.
امید را عنان بکدامین طرف دهمکز خیل یأس بر اثرش فوج فوج نیست
هوش مصنوعی: من امید را به کدام سمت هدایت کنم، که از گروه یأس و ناامیدی به دور باشد و مورد هجوم آنها قرار نگیرد؟
بعدی که از سعادت طالع بود مراتحت الثری زاوج و سرابش ز موج نیست
هوش مصنوعی: بانو، آنچه از خوشبختی قسمت من شد، این است که زیر خاک نبوده و سراب او ناشی از امواج نیست.