شمارهٔ ۱۸ - مهمان وعظ
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به میهمانی واعظی می‌پردازد که به دلخواه خود دعوت شده است. او از واعظ می‌خواهد که زمانی بیاید که کلامش خوشایند باشد و به جای نصیحت‌های بی‌فایده، او را با زبان دل و رفتار دلنشینش مشغول کند. در نهایت، شاعر تاکید می‌کند که برای مقابله با مشکلات، باید از سلاح مناسب استفاده کرد.
ای بلهوس که آمده میهمان وعظوقتی بیا که زهر بکامت شکر بود
هوش مصنوعی: ای دلخواهی که آمدهای تا از نصیحتها بهرهگیری، بهتر است زمانی بیایی که آنچه را به طعم خوشدلانه میدانی، حقیقتاً لذتبخش و شیرین باشد.
پژمرده دل زبان نگشایم بموعظتشمشیر رامقابله باجانور بود
هوش مصنوعی: دل افسرده و بیرمق من، نمیتواند بیپرده سخن بگوید. اما در برابر جانوران و مشکلات، به جای نصیحت، از شمشیر استفاده میکنم.