شمارهٔ ۳۲ - توبیخ
هوش مصنوعی: این شعر به نقد و بررسی افرادی می‌پردازد که به ظاهر خود را فهمیده و آگاه می‌دانند، اما در واقعیت از درک عمیق موضوعات فرهنگی و انسانی محرومند. شاعر به آنها هشدار می‌دهد که بی‌مبنا فکر نکنند و در جنگ‌های بی‌فایده شرکت نکنند. او پیشنهاد می‌کند که اگر درک عمیقی ندارند، بهتر است سوالات نادانی نپرسند و به دیگران آسیب نزنند. در نهایت، شاعر بر لزوم توافق و صلح تأکید می‌کند و از دیگران می‌خواهد که با کردار زشت خود دست از جنگ بردارند.
ای که درآئینه ام خود راسیه رو دیده ایجنگ بیسودست رواندیشه زنگی مکن
هوش مصنوعی: ای کسی که در آینه، خود را دیدهای، بدان که جنگی بی‌فایده در درون تو در حال وقوع است، پس زنگی (اندیشههای منفی) مکن.
ویکه نافهمیده ازوعظم بجان رنجیده ایبی نصیب از فهم رازی فکر فرهنگی مکن
هوش مصنوعی: به شخصی که از عظمت و اهمیت موضوعی ناآگاه است و به دلیل بیخبری از آن رنج میبرد، نباید فکر فرهنگی و عمیق کرد و به او امیدی برای درک رازها نداشت.
ورگمان گاوورزی داری اینک حاضرمگر نمی تازی بمیدانم هم آهنگی مکن
هوش مصنوعی: اگر فکر میکنی که میتوانی در میدان رقابت با من روبرو شوی، من آمادهام. ولی اگر شجاعت نداری و نمیخواهی در میدان حاضر شوی، بهتر است که با من هماهنگ نباشی.
ورتوان دندان من چون آسمان قهرت شکستحاکمی اندیشه دندان شکن سنگی مکن
هوش مصنوعی: اگر خشم تو بر دندانهای من بیفتد، مانند آسمانی که بشکند، از حکمت خود که میتواند به دیگران آسیب برساند، پرهیز کن.
وعظ گفتم بیمجازی جای لذت بردن استچون تو بیدردی سؤال از ذوق دلتنگی مکن
هوش مصنوعی: به افرادی که بیاحساس و بیتوجه به لذتهای زندگی هستند، نصیحت میکنم که این دنیا برای لذت بردن ساخته شده است. اما تو که دردی احساس نمیکنی، چرا از من سوال میکنی که چه چیزهایی باعث دلزدگی میشود؟
یا بعرفی صلح کن کاعمال زشتت رانوشتیابرو باکاتب اعمال هم جنگی مکن
هوش مصنوعی: یا با دانایی با اعمال زشت خود مصالحه کن، یا اینکه با فرشتهای که نوشتههای تو را مینویسد، جنگ نکن.