غزل شمارهٔ ۶
هوش مصنوعی: این شعر به طور کلی درباره فرار از ننگ و درد و رنج‌هایی است که ناشی از برخورد با مشکلات و جنگ‌هاست. شاعر به مخاطب خود می‌گوید که از ننگ‌ها و چالش‌ها بگریزد زیرا درک درستی از وضعیت آن‌ها ندارد. او اشاره می‌کند که هیچ‌کس از آسیب‌ها و دردها سالم نمی‌ماند و برای رهایی از این وضعیت، باید مست و بی‌خود شد. در ادامه، شاعر به می‌نوشی و حس رهایی از دردها اشاره می‌کند و توصیه می‌کند که برای فرار از این چالش‌ها، باید دست به اقدام زد و از موانع عبور کرد. در پایان، شاعر بر اهمیت خاموشی و تسلیم در برابر شرایط سخت تأکید می‌کند تا از بروز مشکلات بیشتر جلوگیری شود.
بگریز ای میر اجل از ننگ ما از ننگ مازیرا نمی‌دانی شدن همرنگ ما همرنگ ما
هوش مصنوعی: ای مرگ، از شرم ما بگریز، چون تو نمی‌دانی که چگونه به رنگ ما درمیآیی.
از حمله‌های جند او وز زخم‌های تند اوسالم نماند یک رگت بر چنگ ما بر چنگ ما
هوش مصنوعی: هیچکسی از تهاجم و ضربههای تند او در امان نمانده است، حتی یک رگ از تو هم بر دستان ما باقی نمی‌ماند.
اول شرابی درکشی سرمست گردی از خوشیبیخود شوی آنگه کنی آهنگ ما آهنگ ما
هوش مصنوعی: ابتدا قدری شراب بنوش تا سرمست و شاداب شوی و از حال خود بیخبر گردی، سپس به سوی ما بیائی و آهنگ دیدار ما کنی.
زین باده می‌خواهی برو اول تنک چون شیشه شوچون شیشه گشتی برشکن بر سنگ ما بر سنگ ما
هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی از این شراب بهرهمند شوی، باید در ابتدا مانند شیشه ظریف و شکستنی باشی. وقتی که به این حالت درآمدی، میتوانی با قدرت و صلابت با سنگی محکم روبهرو شوی.
هر کان می احمر خورد بابرگ گردد برخورداز دل فراخی‌ها برد دلتنگ ما دلتنگ ما
هوش مصنوعی: هر کس که از شراب مینوشد، در دلش شادی و سرخوشی پیدا میشود و این احساسات مثبت باعث میشود که اندوه و دلتنگیهایش از بین برود.
بس جره‌ها در جو زند بس بربط شش تو زندبس با شهان پهلو زند سرهنگ ما سرهنگ ما
سرهنگ ما، از این حال و مستی؛ سبوی خود را بر جوی آب بکوبد و بربط را در وزن ششتو میزند و با شاهان پهلو میزند.
ماده است مریخ زمن این جا در این خنجر زدنبا مقنعه کی تان شدن در جنگ ما در جنگ ما
مریخ این دوران (نمادِ جنگ) در این جنگ دختر است، با مقنعة چگونه میخواهد وارد جنگ ما شود؟
گر تیغ خواهی تو ز خور از بدر برسازی سپرگر قیصری اندرگذر از زنگ ما از زنگ ما
اگر تیغ این جنگ را از خورشید و سپرش را از ماه ساختی و قیصر (نماد روم، سفیدی) هستی، بایستی از زنگ (رو سیاهی) ما درگذری.
اسحاق شو در نحر ما خاموش شو در بحر ماتا نشکند کشتی تو در گنگ ما در گنگ ما
همچون اسحاق -در حین قربانی شدن- تسلیم باش و در دریای ما (مثل آتش نمرود) خاموش شو تا کشتی نجاتت در رود گنگ ما نشکند.