غزل شمارهٔ ۱۰
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف مهمانی شاه و دیگر موضوعات مرتبط با قدرت و شجاعت می‌پردازد. شاعر به بیان انتقاداتی به افرادی می‌پردازد که در موقعیت‌های نادرست قرار می‌گیرند و از قدرت خود سوءاستفاده می‌کنند. او به طور خاص به تفاوت میان شخصیت‌های واقعی و ظاهری اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر کسی مانند شیر باشد، باید فعالیت‌های او مورد توجه قرار گیرد. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید دارد که ظاهر فریبنده و قدرت موقتی نمی‌تواند حقیقت وجودی انسان‌ها را پنهان کند و در درون آنان بلاهایی وجود دارد که در نهایت نمایان می‌شود.
مهمان شاهم هر شبی بر خوان احسان و وفامهمان صاحب‌دولتم که دولتش پاینده با
هوش مصنوعی: هر شب مهمانی در حضور شاه بر سر سفرهای از محبت و وفاداری نشسته است و مهمان کسی است که صاحبدولت است و آرزو دارم دولت او همیشگی و پایدار باشد.
بر خوان شیران یک شبی بوزینه‌ای همراه شداستیزه‌رو گر نیستی او از کجا شیر از کجا
هوش مصنوعی: در میهمانی شیران، یک شب میمون همراه آنها شد. اگر او شجاع نیست، پس شیر هم از کجا شجاع است؟
بنگر که از شمشیر شه در قهر‌ِمان خون می‌چکدآخر چه گستاخی است این والله خطا والله خطا
هوش مصنوعی: بنگر که از شمشیر پادشاه در حال خشم، خون میچکد. در این وضعیت، چه جسارتی است این، به خدا قسم، اشتباه است، به خدا قسم، اشتباه است.
گر طفل شیری پنجه زد بر روی مادر ناگهانتو دشمن خود نیستی بر وی منه تو پنجه را
هوش مصنوعی: اگر بچه شیری ناگهان به چهره مادرش چنگ بزند، تو دشمن او نیستی، پس پنجهاش را به روی او نگذار.
آن کاو ز شیران شیر خوَرْد، او شیر باشد نیست مردبسیار نقش آدمی دیدم که بود آن اژدها
هوش مصنوعی: کسی که از شیران غذا میخورد، در واقع خود شیر است و نمیتوان او را مرد واقعی نامید. من بسیاری از انسان‌ها را دیدهام که در حقیقت همانند اژدها هستند.
نوح ار چه مردم‌وار بُد طوفان مردم‌خوار بُدگر هست آتش ذره‌ای آن ذره دارد شعله‌ها
مصرع دوم: اگر آتش یک ذره نیز باشد همان یک ذره، شعله‌ها در درون دارد.
شمشیرم و خون‌ریز من، هم نرمم و هم تیز منهمچون جهان فانی‌ام ظاهر خوش و باطن بلا
هوش مصنوعی: شمشیر من نمایانگر قدرت و تندی من است؛ هم ملایم هستم و هم برنده. مثل جهان فانی، ظاهر زیبا و باطنی پر از درد و رنج دارم.