غزل شمارهٔ ۳۷
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف رابطه عمیق و عاشقانه بین عاشق و معشوق می‌پردازد. شاعر معشوق را به عنوان یار، غار، نگهبان، نور، و منبع حیات خود معرفی می‌کند و او را در تمام جنبه‌های زندگی‌اش ضروری و حیاتی می‌داند. معشوق در این شعر نمادهایی چون نجات‌دهنده، لذت و درد، و سرچشمه امید است. شاعر از معشوق می‌خواهد که همواره در کنار او باشد و او را از تنهایی و کمبودها رها کند. در نهایت، شاعر به مشکلات و چالش‌هایی که در پی این عشق وجود دارد، اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد که ناامیدی را از دلش دور کند.
یار مرا، غار مرا، عشق جگرخوار مرایار تویی، غار تویی، خواجه نگهدار مرا
هوش مصنوعی: دوست من، پناه من، عشق سوزان من، تو یار منی، پناه منی، و نگهبان من.
نوح تویی، روح تویی، فاتح و مفتوح توییسینهٔ مشروح تویی، بر در اسرار مرا
هوش مصنوعی: تو همان نوح هستی، روح تویی، پیروز و مغلوب تویی. دل تو پر از معانی است، و در دروازهٔ اسرار من قرار داری.
نور تویی، سور تویی، دولت منصور توییمرغ کُه طور تویی، خسته به منقار مرا
هوش مصنوعی: تو نور و روشنی منی، شادی و سروری تویی، قدرت و موفقیت تنها از توست. تو چون پرندهای در کوه طور، من را با چنگال خود خسته و ناتوان کردهای.
قطره تویی، بحر تویی، لطف تویی، قهر توییقند تویی، زهر تویی، بیش میآزار مرا
تو مانند قطرهای هستی و در عین حال به بزرگی دریا، نعمت و لطفی و همزمان ممکن است خشمگین باشی. تو حس شیرینی را فراهم میکنی و میتوانی تلخی بیاوری. بیشتر من را آزار نده
حجرهٔ خورشید تویی، خانهٔ ناهید توییروضهٔ امید تویی، راه دِه، ای یار! مرا
هوش مصنوعی: تو مانند حجرهای هستی که خورشید در آن میتابد، خانهای که ناهید در آن جا دارد. تو باغی از امید هستی و مسیر زندگی محبوبم را مشخص میکنی.
روز تویی، روزه تویی، حاصل دریوزه توییآب تویی، کوزه تویی، آب دِه این بار مرا
هوش مصنوعی: روز تویی یعنی تو بهترین و روشنترین روزها هستی. تو نتیجه و حاصل دعای من هستی. تو مانند آب هستی که در کوزه قرار دارد و آب این دِه به من هدیه میشود. این بار من را هم در نظر بگیر و به من لطف کن.
دانه تویی، دام تویی، باده تویی، جام توییپخته تویی، خام تویی، خام بمگذار مرا
هوش مصنوعی: تو دانه هستی، دام هستی، شراب هستی و جام هستی. هم پختهای و هم خام. نگذار که من در این حال خام بمانم.
این تَن اگر کم تَنَدی، راهِ دلم کم زَنَدیراه شدی تا نَبُدی، این همه گفتار مرا
تو اگر این تن را کم تنی کنی (هر آنچه که لازمه تن بودن است را انجام دهی) دلم که مانند یک راه است را کم تخریب میکنی. تو دل من شدی (یعنی دلم را بطور کامل نفی و تخریب کردی در نتیجه تنم را کاملا تنی میکنی و هر آنچه لازمه تن بودن من است از جمله سخن گفتنم در اراده و اختیار توست) پس دیگر این همه گفتار (و هیچ سخنی) را نمیتوانم بگویم. [چرا که تو دیگر درون من هم شدی و من مطلقا هیچ اراده ای از خود ندارم]