غزل شمارهٔ ۷۲
هوش مصنوعی: این شعر به نوعی بیانگر یک تجلی معنوی و روحانی است. شاعر به توصیف وضعیت بشر در جهان و رابطه او با خداوند پرداخته است. او به نکاتی اشاره می‌کند مانند اینکه خداوند همه موجودات را خلق کرده و با آزمون‌هایی که از انسان‌ها می‌گیرد، آنها را به چالش می‌کشد. همچنین، شاعر به تصویر کشاندن انسان به عنوان موجودی سرگردان و در بند هوس‌ها و شهوت‌ها می‌پردازد که مانند شتری در بیابان جا به جا می‌شود. در نهایت، اشاره‌ی شاعر به "عشق حق" و آزادگی در آن، نشان دهنده‌ی امید و آرامش است که می‌تواند انسان را از این بندها رهایی بخشد.
به خانه‌خانه می‌آرد چو بیذق شاهِ جان ما راعجب بردست یا ماتست زیر امتحان ما را
هوش مصنوعی: چون عشق و محبت به دلهای ما ورود می‌کند، جالب است که ما در میان چالشها و آزمایشهای زندگی چگونه به نظر میرسیم؛ گاهی در اوج خوشحالی و گاهی در حالت حیرت و سردرگمی.
همه اجزای ما را او کشانیده‌ست از هر سوتراشیده‌ست عالم را و معجون کرده زان ما را
هوش مصنوعی: تمامی اجزای وجود ما به دست او شکل گرفتهاند. او از هر سمت ما را به وجود آورده و دنیای پیرامون را خلق کرده و از ما ترکیب کرده است.
ز حرص و شهوتی ما را مهاری کرده در بینیچو اشتر می‌کشاند او به گرد این جهان ما را
هوش مصنوعی: حرص و هوس ما را مانند افساری در دست دارد، بهطوری که همچون شتری که به دنبال خود می‌کشد، ما را به دور این جهان میچرخاند.
چه جای ما که گردون را چو گاوان در خرس بست اوکه چون کنجد همی‌کوبد به زیر آسمان ما را
هوش مصنوعی: ما چه جایگاهی داریم که مانند گاوانی که بارها را به دوش میکشند، در دنیا به زحمت و مشقت افتادهایم. او که مانند دانه کنجد به زمین میکوبد، ما را زیر آسمانش قرار داده است.
خنک آن اشتری کاو را مهار عشق حق باشدهمیشه مست می‌دارد میان اشتران ما را
هوش مصنوعی: خوشا به حال آن شتری که همیشه تحت تاثیر عشق خداست و در میان دیگر شترها، مست و سرشار از مهر و محبت است.