غزل شمارهٔ ۹۷

هوش مصنوعی: شاعر به مصر می‌رود و از دلبرش، یوسف زرین‌کمر، یاد می‌کند. او زیبایی و شهرت یوسف را ستایش کرده و به قدرت و مهربانی‌اش اشاره می‌کند. شاعر به ویژگی‌های خاص یوسف اشاره می‌کند که مثل خضر به دیگران جان تازه می‌دهد و به ثروت و قدرتی که به جامعه می‌بخشد، می‌بالد. او از شب‌هایی که مهتاب می‌درخشد و جرقه‌ای از امید و عشق به دل‌ها می‌زند سخن می‌گوید و به آثار و تأثیرات یوسف بر دل و جان اشاره می‌کند. شاعر بیان می‌کند که گرچه او در دنیایی پر از نامعقولات است، اما وجود یوسف مظهر خداوندی و جلال است و به وجودش می‌بالد. عشق و دلدادگی به یوسف چنان عمیق و نافذ است که عقل و دانش دیگر جایی ندارند. شاعر با شور و شوق عشق، عشق به یوسف را برتر از هر عشق دیگری می‌داند و بر این باور است که در برابر عشق حقیقی، خاموشی و تسلیم لازم است. در پایان، او هشدار می‌دهد که عشق خود را به هر بی‌هنری نبازید و خود را به عشق واقعی بسپارید؛ زیرا عشق واقعی، قدرتی فراتر از هر چیز است.