غزل شمارهٔ ۱۲۰ - مولانا

تا چند تو پس روی به پیش آدر کفر مرو به سوی کیش آ

در نیش تو نوش بین به نیش آآخر تو به اصل اصل خویش آ

هر چند به صورت از زمینیپس رشته گوهر یقینی

بر مخزن نور حق امینیآخر تو به اصل اصل خویش آ

خود را چو به بی‌خودی ببستیمی‌دانک تو از خودی برستی

وز بند هزار دام جستیآخر تو به اصل اصل خویش آ

از پشت خلیفه‌ای بزادیچشمی به جهان دون گشادی

آوه که بدین قدر تو شادیآخر تو به اصل اصل خویش آ

هر چند طلسم این جهانیدر باطن خویشتن تو کانی

بگشای دو دیده نهانیآخر تو به اصل اصل خویش آ

چون زاده پرتو جلالیوز طالع سعد نیک فالی

از هر عدمی تو چند نالی‌‌؟آخر تو به اصل اصل خویش آ

لعلی به میان سنگ خاراتا چند غلط دهی تو ما را

در چشم تو ظاهر‌ست یاراآخر تو به اصل اصل خویش آ

چون از بر یار سرکش آییسرمست و لطیف و دلکش آیی

با چشم خوش و پر‌آتش آییآخر تو به اصل اصل خویش آ

در پیش تو داشت جام باقیشمس تبریز شاه و ساقی

سبحان الله زهی رواقیآخر تو به اصل اصل خویش آ