غزل شمارهٔ ۱۴۷
هوش مصنوعی: این شعر در مورد عشق و وصل معشوق است که شاعر در آن احساسات عمیق خود را دربارهٔ عشق و دلدادگی بیان می‌کند. او از جدایی و انتظار برای رسیدن به محبوب سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که چگونه عشق او را دگرگون کرده است. شاعر به وضوح بیان می‌کند که عشق او فراتر از محدودیت‌های دنیوی و مادی است و او را به مقام والایی رسانده است. در این مسیر، او به زیبایی‌های معشوقش و تاثیری که بر زندگی‌اش گذاشته، اشاره می‌کند و می‌گوید که با وجود چالش‌ها و سختی‌ها، همچنان به عشق و آرزوهایش پایبند است. در نهایت، شاعر باور دارد که عشق او، او را برگزیده و به او عظمت داده است.
آخر از هجران به وصلش دررسیدستی دلاصد هزاران سرّ ِ سرّ ِجان شنیدستی دلا
هوش مصنوعی: در نهایت، دل تو پس از دوری به وصال معشوق رسید و تو از بینهایت راز و رموز عشق آگاه شدی.
از ورای پرده‌ها تو گشته‌ای چون می از اوپرده‌ی خوبانِ مه‌رو را دریدستی دلا
هوش مصنوعی: تو از پشت پرده‌ها مانند میشرابی شدهای، ای دل! تو پرده زیبایی چهرههای خجسته را کنار زدهای.
از قوامِ قامتش در قامتِ تو کژ بماندهمچو چنگ از بهر سروِ تَر خمیدستی دلا
هوش مصنوعی: شکوه و زیبایی قامت او به قدری است که حتی در کنار تو هم ناهموار و کج به نظر میرسد، همانطور که چنگی به خاطر سرِ زیبا و راستش خمیده میشود.
ز آن‌سویِ هست و عدم چون خاصِ خاصِ خسروی !همچو ادبیران چه در هستی خزیدستی دلا ؟
هوش مصنوعی: از آن طرف وجود و عدم، تو همچون خاص خاصی از شاهی! ای دل، چرا مانند ادبیران در هستی پنهان شدهای؟
بازِ جانی شِسته‌ای بر ساعدِ خسرو به نازپای‌بندت با وی است ار چه پریدستی دلا
هوش مصنوعی: پرندهای بر بازوی خسرو نشسته است و با زیبایی و ناز، به تو وابسته است، هر چند که تو از او جدا شدهای، ای دل.
ور نباشد پای‌بندت تا نپنداری که تواز چنان آرام ِ جان‌ها دررمیدستی دلا
هوش مصنوعی: اگر نتوانی به چیزی متعهد باشی، نباید فکر کنی که تو از آن آرامش و راحتی جان‌ها جدا شدهای، ای دل.
بلک چون ماهی به دریا بلک چون قالب به جاندر هوای عشق آن شه آرمیدستی دلا
هوش مصنوعی: عشق آنچنان تو را به آرامش میرساند که مانند ماهی در دریا غوطهور میشوی و یا مثل قالبی که به جان پیوسته است، در آغوش عشق آن معشوق آرام میگیری.
چون تو را او شاه از شاهان عالم برگزیدتو ز قرآن گزینش برگزیدستی دلا
هوش مصنوعی: وقتی که خدای بزرگ تو را از بین تمام شاهان و بزرگان جهان انتخاب کرده، پس تو هم باید از قرآن و آموزههای آن انتخاب و الگو بگیری، ای دل.
چون لبِ اقبالِ دولت تو گزیدی باک نیستگر ز زخمِ خشم دستِ خود گزیدستی دلا
هوش مصنوعی: وقتی که خوشبختی و موفقیت تو را انتخاب کرده، نگران نباش که اگر از خشم خود آسیب دیدهای. دلیر باش!
پای خود بر چرخ تا ننهی تو از عزت از آنکدر رکابِ صدرِ شمس الدین دویدستی دلا
هوش مصنوعی: پای خود را بر چرخ بگذار تا از مقام و عزت خود دور نشوی، چرا که در کنار مقام بلند شمس الدین، تو نیز میدوی و میدرخشی.
تو ز جام ِخاصِ شاهان تا نیاشامی مدامکز مدامِ شمس تبریزی چشیدستی دلا
هوش مصنوعی: تو تا زمانی که از جام خاص شاهان بنوشی و آن را مدام تجربه کنی، مانند کسی که پیوسته از تجربه شمس تبریزی بهره میبرد، باید دلت را آماده کنی.