غزل شمارهٔ ۱۹۱

طرب و شادی را بر پا کن و خود را بر من بزن تا من نیز شاد گردم؛ چشمی چنین (زیبا) را بگردان و غمزه‌ای کن؛ به‌کوری چشم حسود! (خود را بر من بزن: یعنی در سماع و پایکوبی خود را بر من بزن، از حرکاتی است که گاهی برای گرم کردن مجلس سماع انجام می‌شده‌است)

خود را بر من بزن تا زنده شوم، بر مرده‌ای افسون عیسی را بخوان تا زنده شود، آن افسون کاری را.

ای که از ماه زیباتری، رخت را بر رخ من بنه تا صد خوشبختی جاودان را ببینم.

در واقعه دیدم که قند تو را چشیده‌ام به آن نشان که گفتی این بوسه برای یار! (واقعه حالتی است که بر صوفیان وارد می‌شود)

تو در اول از جنس فرشتگان بودی، خدایا! چه گشته بودی؟ که رخ زیبای تو می‌گفت: «لم یتخذ ولد»

وقتی که دست تو را کشیدم دیگر صورت و جسم را ندیدم، بی‌خودی و بی‌هوشی‌یی دیدم که عقل را گم کردم.

شراب سرخ و ناب همچون دانه انار، پیاپی و بی‌پروا بریز! تا گم شوم و خود را از یاد ببرم و نیک و بد را فراموش کنم.

این بار یک جام بریز اما پر و لبریز! طوریکه چشم راضی شود و حسد را کنار بگذارد!

می و باده‌ای از عالم بالا بریز در مقام «لا اله الا» تا روح اله ببیند و جسم را ویران کند. (روح اله صفت عیسی (ع) است)

آینه جان از جسم نمدوَش بیرون آمد، هرچقدر می‌خواهی اکنون این نمد را بکوب و بزن! (آینه را در قدیم در پیچشی و کیسه‌ای از نمد می‌گذاشته‌اند)