غزل شمارهٔ ۱۹۸
هوش مصنوعی: این ابیات اشاره به زندگی و حالات عارفان و صوفیان دارد. شاعر از عشق و خرقه‌هایی که به خاطر عشق پاره شده‌اند صحبت می‌کند و احساساتی را که به خاطر دوری از محبوب و گرفتار شدن در مشکلات تجربه می‌کنند، بیان می‌کند. او به سادگی می‌گوید که اگر در این راه قدم نمی‌گذارید، نمی‌توانید به حقیقت و لذت واقعی دست یابید. همچنین شاعر از سکوت خود پس از این دردها می‌گوید و به حال و هوای صوفیان و تجربیات آنها اشاره می‌کند. در نهایت، خواسته‌ی او این است که آنان درباره حال و رویدادهایی که هنوز اتفاق نیفتاده، صحبت کنند.
ای صوفیان عشق بدرید خرقه‌هاصد جامه ضرب کرد گل از لذت صبا
هوش مصنوعی: ای صوفیان، عشق لباسها و پوششهای معمولی را پاره کرده و با شادی و لذت از نسیم صبح، همه چیز را زیباتر کرده است.
کز یار دور ماند و گرفتار خار شدزین هر دو درد رست گل از امر ایتیا
هوش مصنوعی: کس که از یار خود دور مانده و به رنج و زحمت دچار شده، در این میان، گل به خاطر درد و رنجی که دارد، از عشق و محبت او میروید.
از غیب رو نمود صلایی زد و برفتکاین راه کوتهست گرت نیست پا روا
هوش مصنوعی: ناگاه صدایی از عالم غیب شنیده شد و سپس ناپدید گردید. این صدا به ما گفت که این مسیر کوتاه است، اگر قدمی در آن نگذاری.
من هم خموش کردم و رفتم عقیب گلاز من سلام و خدمت ریحان و لاله را
هوش مصنوعی: من هم ساکت شدم و به دنبال گل رفتم و از طرف خودم به ریحان و لاله سلام و درود میفرستم.
دل از سخن پر آمد و امکان گفت نیستای جان صوفیان بگشا لب به ماجرا
هوش مصنوعی: دل پر از حرف و گفتگو شده و دیگر نمیتوانم بگویم. ای جان! ای عارفان، لب خود را بر سر قصه و ماجرا بگشایید.
زان حال‌ها بگو که هنوز آن نیامده‌ستچون خوی صوفیان نبود ذکر مامضی
هوش مصنوعی: در مورد آن حال‌ها صحبت کن که هنوز به وجود نیامدهاند، زیرا این حالتها شبیه به رفتار صوفیان نیست و یادآوری گذشته در میان آنها نیست.