غزل شمارهٔ ۲۶۷
هوش مصنوعی: این شعر به وصف زیبایی و شادی‌های زندگی می‌پردازد. شاعر به نور و دل‌نشینی‌ای که عشق و ایمان به همراه دارد، اشاره می‌کند و آن را با می‌نوشی و دوستی مقایسه می‌کند. او از کسانی که عشق دارند دعوت می‌کند که در جمع عاشقان حاضر شوند و به یاد روحانیان و معانی عمیق زندگی بیفتند. شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که کسی که در جستجوی حقیقت است، باید به دنبال آن معانی عمیق باشد و از ظواهر دوری کند. در انتها، از مهدی (علیه‌السلام) یاد می‌کند و به زیبایی و تلاش‌های او در راستای حقیقت و رهیافتن به معنای زندگی اشاره می‌کند.
قد اشرقت الدنیا من نور حمیاناالبدر غدا ساقی و الکأس ثریانا
هوش مصنوعی: دنیا از نور حامی ما روشن شده است، فردا ماه مانند ساقی است و لیوان پر از شراب.
الصبوه ایمانی و الخلوه بستانیو المشجر ندمانی و الورد محیانا
هوش مصنوعی: صبوری نماد ایمان من است، خلوت من به مانند باغی زیباست، و درختان آن دوستان من هستند، و گلها زندگیام را روشن میکنند.
من کان له عشق فالمجلس مثواهمن کان له عقل ایاه و ایانا
هوش مصنوعی: کسی که عاشق باشد، مکان و محفلش همین جاست؛ و کسی که عاقل باشد، به ما و پیرامون ما توجه می‌کند.
من ضاق به دار او اعطشه نارتهدیه الی عین یسترجع ریانا
هوش مصنوعی: این بیت به نوعی به این معناست که کسی که در خانهی او احساس تنگی و ناراحتی کرده، به شدت تشنه میشود و این تشنگی او را به سمت چشمی میکشاند که به او آرامش و تجدید حیات میبخشد.
من لیس له عین یستبصر عن غیبفلیأت علی شوق فی خدمه مولانا
هوش مصنوعی: کسی که چشم بصیرت ندارد و نمیتواند از غیب آگاهی یابد، بهتر است با اشتیاق به خدمت مولای خود بیاید.
یا دهر سوی صدر شمس الحق تبریزهل ابصر فی الدنیا انسانک انسانا
هوش مصنوعی: ای روزگار، آیا در دنیای تو انسانی را دیدهای که انسان واقعی باشد؟
طوبی لک یا مهدی قد ذبت من الجهداعرضت عن الصوره کی تدرک معنانا
هوش مصنوعی: به خوشبختی تو، ای مهدی! تو از تلاش و سختی خسته شدهای و از ظاهر دنیا روی گرداندهای تا به معانی عمیقتر دست یابی.
من کان له هم یفنیه و یردیهفلیشرب و لیسکر من قهوه مولانا
هوش مصنوعی: اگر کسی دغدغه و غمی دارد که او را میآزارد و به پایان میرساند، بهتر است که از قهوهی مولانا بنوشد و سرخوشی و شادی را تجربه کند.